Rauðir pennar

						sér, að það er fullt eins gott að klæða sig strax eins og gera

það seinna, enda gerir hann það. —

Svo er hann þá loksins búinn að dubba sig upp og raka.

Hann er lagztur upp i stofudívaninn með Morgunblaðið

niilli handanna i þeim tilgangi að öðlast eitthvað af þeirri

jarðnesku sælu, sem hann á heimtingu á eftir morgun-

annirnar. Hann hefir líka gaman af ýkjulausum fróðleík

og er hugsjónamaður, hefir enda keypt Morgunblaðið í

iuttugu ár, oft lesið það á fastandi maga. — Frú Magnús-

ína er nú farin að raula fimmtíu ára gamlan polka að

austan yfir dilkakjötssúpupottinum frammi í eldhúsi og

virðist vera komin í algerlega hættulausa skapsmuni. Frið-

ur, öryggi og ró færist yfir Tobias, allt í senn, og hann

hverfur ennþá lengra inn í heim stjórnmálanna. Hann

er farinn að kýma inn í opnur blaðsins, þar sem sniðug-

heitin eru tvímælalausust. Þó er það eitthvað, sem hann

vantar enn þá, — eitthvað, sem hann er eiginlega að bíða

eftir. Það er eitt eða annað, sem hann hefir átt von á til

þess að fullkomna hamingju morgunsins, og enn þá er

ókomið? Hann lyftir mjóbakinu og ístrunni lítið eitt, lætur

hana svo síga aftur og ræskir sig friðsamlega. Það fer í

raun og veru óaðfinnanlega um þau tvö hundruð kjötpund,

sem skaparinn hefir tyllt utan á þessa hólpnu sál. Svo lýk-

ur hann við blaðið og lætur það detta á gólfið. Hann held-

ur áfram að liggja á bakið og horfa upp i loftið. Loks

geispar hann. En nú kemur frú Magnúsína inn í stofuna.

Hún er feitlaginn kvenmaður um sextugt og á erfitt með

gang.

— Helvíti er að sjá þig, Tobias, þarna flatmagar þú eins

og stórgripur og dregur ýsur og komið hádegi, segir hún

og tyllir sér á stólbrún og leggur hendurnar á magann og

horfir á Tobías. Svo hlær hún hátt og elskulega að engu,

þvi nú er allt ergelsi hennar nýbyrjuðu elli einhversstaðar

f jarverandi, horfið bak við sjóndeildarhring augnabliksins

eins og ský, — nú ríkir heiðríkja innan heimilisins.

•— Ætlar þú að fá þér einhverja matarrjátlu í dag, kall-

59