Rauðir pennar

						inn minn? spyr hún síðan og hristist öll og skelfur af

órökstuddum hlátri. Tobías hallar höfðinu á púðanum

og rennir til hennar augunum. Hún horfir á hann og held-

ur áfram að hlæja. Þá reynir Tobías að risa á fætur og

getur það rétt strax, roðnar aðeins ákaflega um leið.

—  Magga, segir hann og íklæðist sunnudagajakkanum

sínum, sem hangið hefir á stólbaki — hafa þeir ekki kom-

ið með „Gáttaþef" ennþá? — Hann man allt i einu, að

það er Gáttaþefur, sem hann hefir vanhagað um allan

morguninn.

„Vantar þig nú Gáttaþef, aumingja gamli kallinn, gamli

kallinn, gamli kallinn minn? Svo fer hún að syngja. Það

eru gamlar söngvísur að austan, frá þeim árum, sem löngu

eru liðin. í söng hennar felst fullkomið skeytingarleysi

fyrir áhugamálum mannsins.

—  Þeir voru að segja mér vestur í búð í gær, heldur

hann áfram ótruflaður, að hann ætti að koma út i dag

með mynd af nýjasta hneyksli bæjarins. Þeir nasa það

nokk upp kallar þeir.

—  Þeir nasa það og nasa og kallar og kallar, syngur

hún áfram og breytir orðum hans jafnóðum i ljóð og.

söng. Þau ganga siðan út i eldhúsið, þar sem dilkakjöts-

súpupotturinn þeirra sýður á gasinu, en frú Magnúsina

er búin að skrúfa fyrir það, og hún er lika búin að breiða

hvítan dúk úr vefnaði ofan á hvitan vaxdúkinn, sem er

sá raunverulegi hversdagsldæðnaður eldhússborðsins

hennar.

Og það er gluggi á eldhúsinu, sem snýr til norðurs og.

sjást út um hann nokkur mismunandi löguð hús, ekki

stór, einnig dálítið blátt brot af sjálfum sjónum. Hinu-

megin við allt þetta stendur svo f jallið. Það er bæði stórt

fjall og bratt, sem oft á tiðum sézt ekki að ofan, ef hann

er þykkur, svo hátt er það. En nú er sólskin, og Tobías

sér það greinilega þarna hinumegin við húsin og sjó-

inn og hefir gaman af að æfa sjónina á því að horfa svo-

langt og minnast þess, þegar hann á árunum hafði þá_

60