Rauðir pennar

						dirfsku og líkamsstæliugu íil að bera, að ráðgera í fullri

alvöru að ganga upp á fjallið og hafa með sér kiki og

nesti, reyndar hafði aldrei orðið neitt úr því, en —-------

ja, þvi sagði hann það: ungdómurinn lét sér ekki allt fyrir

brjósti brenna, en hann vantaði líka hugsanaalvöru og

stefnufestu fullorðinsáranna. ¦— Og svo brosir Tobías

laundrjúgt og mikillega framan i þetta grjótbláa og stóra

fjall hinumegin við sjóinn, ekki ósvipað þvi sem það

væri fermingarbróðir hans og gamall ærslafélagi, og hann

gerði nú hvorttveggja í senn, að fyrirgefa þeim yfirsjónir

hinnar liðnu og óforsjálu æsku og óska þeim til hamingju

með hina djúpsæju, komandi elli.

En meðan Tobías hugsar allt þetta út við gluggann,

lætur frú Magnúsína tvenn hnífapör á borðið og diska hjá

og súpu á diskana, en dilkakjötsspaðbitana í hrúgu á sér-

stakan disk sporöskjulagaðan mitt á milli. Eftir það segir

hún fyrir aftan manninn sinn bæði við sig og aðra áheyr-

endur:

—  Svona, é g fer nú að éta. Ég ét nú fyrir sjálfa mig,

hvað sem þ i ð gerið. Það eru einskonar mótmæli gegn fá-

menninu, þessi einkennilegi siður hennar, að tala til bónda

síns eins og hann sé margir menn. Á bernskuheimili

hennar í Flóanum höfðu aldrei verið færri en tuttugu í

heimili. Reyndar man hún eiginlega aldrei eftir því sjálf

nú orðið, en undirvitund hennar, sem hún er afar skeyt-

ingarlaus um, man ef tir þvi, og neðan úr þögn h e n n a r

berst þetta fleirtöluávarp upp til umheimsins. Það er eins

og ómur frá liðinni og óskildri tíð eða hjákátlegt viðlag

úr gleymdu Ijóði. — Svo fer Tobías líka að éta. Fyrst

breiðir hann þó pentudúkinn framan á brjóstkassann

sinn, og festir hann með því að troða einu horninu hans

niður á milli flibbans og hálsins.

—   Alltaf finnst mér eitthvað vanta, þegar rófurnar

vantar, segir hann sem inngang að máltíðinni og byrjar

á súpunni.

¦—¦ Ég veit nú ekki til, að rófurnar spretti upp úr gadd-

61