Rauðir pennar

						inum frekar en önnur lífsbjörg, svarar Magnúsína blátt

áfram þessari fráleitu athugasemd, sem felur í sér ósk

um ófáanlegar rófur.

—i Það er þá nýskeð, ef þú kannt vel við að vera rófu-

laus, andæfir Tobías gætilega sínu máli til stuðnings, reiðu-

búinn þó að stýra undan, ef hvessir. Til þess kemur samt

ekki, því nú er barið með klaufalegu offorsi á eldhús-

hurðina.

— Það er sjálfsagt einhver sveitamaðurinn. Það er alltaf

strollan af þeim úr verinu núna, segir Magnúsína móðguð

og ætlar að standa á fætur.

—  Nei, láttu mig fara, þetta er Gáttaþefur. Hann bank-

ar svona strákurinn, sem ber hann út, andmælti Tobias

fullur viðvikalipurrar nærgætni við sína öldnu og giktar-

lösnu eiginkonu. Og hann stendur á fætur með þungu

átaki, svo brakar í ellliþurru timburgólfinu. En pentu-

dúkurinn með hinum nýju súpublettum blaktir til og lik-

ist íburðarlausu fortjaldi fyrir hinu mikla brjósti, þar

sem brjóstvitið hefir bækistöð sína og hugsjónirnar

blómgast í hjartanu.

Þvílíkur er Tobías, þegar hann opnar eldhúshurðina

með eftirvæntingu, þvi Gáttaþefur er fyrirtaks skemmti-

legt blað með myndum og fyndnara en nokkur maður.

Svo er þá hurðin opin, en enginn Gáttaþefur sjáanlegur

þar. Það virðist vera einhver tregða á því, að fá þessar

smáóskir sinar afgreiddar þennan morgun. Hér stendur

einungis einn stórvaxinn ungur maður í mikið frekar

ljótum sparifötum.

—- Sæll, segir hann blátt áfram og laus við alla kurt-

eisi, dregur afar skítuga hönd upp úr buxnavasanum og

réttir hana að Tobíasi.

—  Sæll og blessaður. Ja, þú ert þá kominn, Villi minn.

Hvað segirðu úr verinu? Þetta er það, sem Tobias segir

allra fyrst. Þetta er líka Villi systursonur hans að austan,

tvítugur maður á leið heim til móður sinnar, búinn að

róa heila vertíð í Keflavík. Vitaskuld var faðir hans líka

62