Rauðir pennar

						til, en honum var búið að vera illt Ianga lengi og ekki tal-

inn með lengur. Svo ganga þeir báðir inn í eldhúsið, en

þar situr Magnúsína og vill nú ekki meiri mat. Og hún

þekkir Villa, þekkir hann af svipnum. Hann hafði enda

komið í vetur, um leið og Tiann fór til sjós, en ekki viljað

gista.

— Sæl, segir hann við Magnúsínu og réttir henni þykka

höndina. Það er á henni ákaflega slitgóð húð af slorskít

frá sjónum, menn ná henni ekki af sér fyrst í stað, enda

þó þeir brúki bensín og margarín auk grænsápu. Og Magn-

úsína tekur undir kveðjuna, án þess að breiða yfir sína

venjulegu mislíkan, sem skyndilegar gestakomur valda

henni fyrst í stað. Það er hennar veikleiki, annars er hún

góð kona.

—   Fáð'ér sæti, segir hún við Villa, rétt til svona, og.

bendir á sérstakan stól við borðið.

— Ég má ekki vera að því, anzar hann og sezt.

—  Kemurðu úr Keflavík i morgun? spyr Tobias.

—  Já.

— Hvernig gekk fiskiríið í vetur?

—• Svona.

— Villtu ekki fá þér kjötsúpu að borða?

—  Ég ætla að komast heim í kvöld. Þetta er auðvitað

ekkert svar við spurningu Tobiasar, en einskonar mót-

mæli gegn þeirri þrálátu endurtekningu, að þurfa að tefja

sig á því að éta, þegar margt þarf að gera.

—  Ég át í nótt áður en ég fór úr Keflavik, segir hann

ennfremur, þegar Magnúsina setur fyrir hann matinn, en

byrjar þó strax á hnossgætinu.

—  Það er kominn sauðburður og óunnið á túnunum,

lilkynnir hann eftir litla þögn, því til skýringar, hve hratt

maturinn hverfur ofan í hann.

-— Hvað sem þvi líður, anzar Magnúsína, þá held ég að

þér veiti ekki af að þvo þér um hendurnar. Það gengur

hreint yfir mig, að þú skulir geta látið sjá þig svona á

götunum.

63: