Rauðir pennar

						— Atlað hafi ekki íímann fyrir sér að nuddast af manni

fiskslorið, segir hann kæruleysislega; ég verð i moldar-

vinnu og fénaði allt vorið, og svo kemur slátturinn. Maður

hugsar nú ekki mikið um þvottana, meðan nóttin er hjört,

fyrst maður á annað horð er ekki kvenmaður.

—  Kvenfólkið, það getur satt verið, og stundum líka

ómynd að sjá, andmælir frúin, en það er eins og ég hefi

oft sagt við ykkur, þið hugsið ekki um annað en skít og

vaðfís og rollur, þið þarna í sveitinni.

Villi er orðinn fyrirlitlegur á svipinn.

— Hugsa! anzar hann og er búinn að taka upp vasahníf,

til þess að geta kroppað betur af hryggjarliðnum, ég hugsa

aldrei neitt. Maður lætur það duga, að gera jörðinni eitt-

hvað til góða og passa fénaðinn. Ég sé ekki, hvað það þýðir

að vera að hugsa eitthvað út i loftið. Þá kemur Tobías

með sína skoðun á hugsuninni og er ljúfur í bragði, eins

og hann á að sér:

—  Það er náttúrlega ekkert vit fyrir menn, sem vinna

¦erfiðisvinnu, að brjóta mikið heilann, slikt á ekki við,

meira að segja af vitrum mönnum talið hættulegt fyrir

þjóðfélagið, en þrátt fyrir það ætti hver maður að eiga

hugsjón, einhver áhugamál á sviði hugsananna. Þú ert nú

íívo ungur ennþá, Villi minn, en þetta kemur með aldrin-

um, eftir því sem þroskinn færist yfir mann. Á þinum

aldri hefi ég sjálfsagt ekki hugsað mikið meira en þú. En

svo ég hlaupi nú úr einu i annað, hvernig líður honum

pabba þínum ?

—  0, hann er bölvaður. Villi er mjög alvarlegur, þegar

hann gefur þetta svar og er nú búinn að borða.

— Ég er nú komin þetta til ára minna, eins og allir sjá,

segir Magnúsína og safnar tómu diskunum i vaskinn, en

ekki hefi ég heyrt neinn tala svona um hann föður sinn

veikan fyrr. Eða trúirðu ekki á guð?

— Guð? Ég geri nú litið að því að sletta mér fram í það,

sem mér kemur ekkert við. Reyndar fortek ég það ekki,

ef vel viðrar upp á jörðina og fénaðinn, að maður segi

64