Rauðir pennar

						sem svo, að það sé meiri guðsblessun þetta tíðarfar, eða

soleiðis.

—  Á, gerið þið það þó, anzar Magnúsína mildari en

áður, þvi henni finnst þetta snertur af sómasamlegri trú.

—  Það er það, sem ég er hræddastur við, mælir nú

Tobias af munni fram, að sveitafólk yfirleitt, sem vinnur

svona mikið, drepi alveg niður þær hugsjónir og gáfur,

sem því eru af guði gefnar. Ég á við, að öll æðri hugsun

þess kafni í stritinu fyrir morgundeginum, svo það njóti

sín i raun og veru aldrei. Ég segi fyrir mig, að ég er i litl-

um vafa um, að svo hefði farið fyrir mér, hefði ég haldið

áfram skitstritinu, þar sem ég ólst upp — án þess ég sé

þó nokkuð að gera lítið úr sveitavinnunni.

Villi hefir setið þögull og starað fram fyrir sig, eins og

hann hlýddi á messu.

—  Já, hvað sem því líður, þykir mér verst, ef strákur-

inn hefir ekki haft vit á að koma út hesthússhaugnum,

meðan deyfan hélzt um daginn, annars fer þetta allt í af-

rakstur, segir hann svo frekar við sjálfan sig en aðra, án

þess hann ætlist til, að það geti staðizt sem nokkurt gild-

andi mótmælasvar gegn hinum mörgu og launvitru orðum

frændans.

—  En meðal annarra orða, hvernig stendur á, að þeir

skuli ekki koma með Gáttaþef ? spyr nú Tobias með nýrri

raddsetningu og beinir spurningunni eitthvað langt út fyr-

ir vitsvið áheyrenda sinna, sem bersýnilega hafa mjög

takmarkaðar hugsanagáfur. Þeir svara honum heldur

ekki, en nú stendur Villi upp og segist fara, því hann ætli

ekki að missa af bíltroginu.

—  Viltu ekki baunaseyði? spyr Magnúsína með vakn-

andi gestrisni og meinar kaffi.

— Nei.

—  Þú ert ekki að slæpast lengi, þó þú komir i sollinn,

segir hún þá í viðurkenningarskyni fyrir svona mikla

sjálfsafneitun að vilja ekki kaffi.

—  Éld að sé nú flogist á fyrir austan, og stundum böll

65