Rauðir pennar

						um sláttinn, held ég. Þessu ætlar frú Magnúsina að svara

eftir sínu höfði, en þá er allt i einu drepið framúrskarandi

lipurt á eldhússhurðina. Tobías er alveg viss i sinni sök.

Kom inn! kallar hann sigri hrósandi og setur á sig gler-

augun. Það er afar myndarlegur maður, sem birtist í dyr-

unum. Fyrst stendur hann kyrr eitt augnablik, svo tekur

hann ofan hattinn og hneigir sig um leið, og allt andlilið

ljómar af óforgengilegu brosi.

—  Drottinn blessi heimilið. Þetta eru hans óbreytt orð

og hann hneigir sig aftur og það alveg sér á parti fyrir

írúnni. En þá rís Tobías á fætur.

—  Komdu nú sæll, John. Hvað er að frétta úr bænum?

Blessaður komdu inn fyrir, meðan þú segir fréttirnar.

— Elskan mín góða, má ekki vera að þvi. Ég er sendur

til þín frá Möller — að sækja þig. Við verðum að fara að

lala eitthvað um klúbbinn okkar, maður. Þú mátt ekki

skorast úr leik, einn aðal séffinn. He —! Tobias reisir sig

í sætinu. Það fer straumur gegn um efnismikinn líkama

hans, og hugsjónin rís hvitþvegin upp úr smásævi hugs-

ananna. Og hann finnur allt í einu lil mikillar elsku á þess-

um unga og hrjúfa frænda sinum að austan, sem enn á

enga hugsjón, en er að öllum líkindum gott mannsefni,

eins og hann á kyn til að rekja.

—  Sjáðu John, hér á ég efnilegan frænda úr sveitinni.

Þetta er systursonur minn, Vilhjálmur. Dugnaðarpiltur.

—p Huhuhumm. —

•— A------------so, segir hann langdregið og ástúðlega.

— Sælir. John Smith. Og hann réttir fram sína lipru og

hreinu verzlunarhönd. Villi virðist ekki verða fyrir neinum

geðhrif um af þessu, hann segir bara: Sæll, og fer að leysa

hnút á snæri, sem hann dregur upp úr vasa sínum. John

íirrtist auðvitað ekki af þessu, því hann er mjög siðmennt-

uð og víðsýn persóna, og þarna fer hann nokkrum hlýjum

orðum um sveitamenn yfir höfuð og siðast en ekki sízt

þá ungu menn, sem ekki yfirgefi sveitina sína, en halda

áfram að eiga þar heima og rækta jörðina — hann hefir

66