heini vanizt vondum húsakynnum og var fyrir löngu bú- inn að fá nóg af því, að skríða innan um þessi greni, en þetta tók út yfir allt. Bærinn hafði verið lagður aftur og var kindarlegg stungið í klinkuna, eins og á lélegu fjárhúsi. Baðstofan var í þremur slafgólfum með tveim- ur svolitlum gluggakrilum á suðurhliðinni, tvær rúður voru í hvorum glugga og náði grasið í gluggatóftunum upp á miðjar rúðurnar. Moldargólf var i allri haðstof- unni mjög óslétt og illa um það gengið. Inni við stafninn voru tveir upphlaðnir moldarbálkar, hvor á móti öðrum, og átti að heita, að rúmstokkar væru fyrir þeim úr ó- hefluðum borðum og einhverjar rúmgaflamyndir, dökk- leitar af elli. Á bálka þessa hafði verið kastað heyi, sem nú var farið að mygla. Baðstofan var ekki undir súð, heldur var reft þvers og kross á langbönd og fyllt á milli með tróði. Þessir eldgömlu viðir voru fullir af fúa og skúmi og lagði mér ódaun fyrir brjóst, þegar ég skreið inn í þessa boru. Veggirnir og stafninn voru berir að öðru leyti en þvi, að einhverjum bréfum og druslum hafði verið tjaslað á vegginn yfir öðrum bálkinum og neðan til á stafninn, til þess að hlífa þvi að moldin hryndi niður. Ég ætla ekki að lýsa því, hvernig mér leizt á þessi húsa- kynni, bjargarlitill undir veturinn. Mér datt i hug útilega þeirra Fjalla-Eyvindar og Höllu og þótti sem lítið væri orðið úr loftköstulum Sigurlaugar, konu minnar. En ég fann, að hér varð engu um þokað. Ég bar dótið mitt inn i bæjardyr og rölti síðan kring um bæinn. Þarna var allt vafið grasi og útsýnið ekki ljótt, en metnaði minum og vonum var ofboðið með þessu hreysi, og sólskinið, sem gyllti alla þessa örbirgð, var i hrópandi mótsetningu við myrkrið í huga mínum. Ég var að vísu sæmilega fataður og þriflegur undan sumrinu og hafði mikla löngun til þess að koma öðrum mönnum fyrir sjónir eins og sið- aður maður, en mér stóð uggur af því að flytja þannig félaus í aðra sýslu og hafa hreppstjórann fyrir rnágranna. Á gangnadaginn fluttum við Sigurlaug að Mosfelli, og 70
Beinir tenglar