Rauðir pennar

						verður mér það Iengi minnisstætt, þegar við vorum að

búa um okkur i kotinu og leggja sængurfötin niður í

þessa óþrifabálka. Við áttum góð sængurföt i annað rúm-

ið og svaf konan þar með bæði börnin, en ég hreiðraði

um mig í hinu rúmstæðinu við mín gömlu sjókojuföt.

Við fundum gamalt hurðarflak frammi í bænum, tjösluð-

um því upp við stafninn og kölluðum það borð.

Mér rann til rif ja að eiga enga skepnu, þegar ég sá

hinar stóru fjárbreiður á gangnadaginn hópast saman í

fjallinu. Þó kotið væri illa hirt, hefði verið öðru máli að

gegna að hýrast þar, ef ég hefði átt eina kú, eitt hross og

nokkrar kindur, en slíku var ekki að f agna, það var líkast

þvi sem ég væri staddur úti i eyðimörk með fjölskyldu

mina og engrar bjargar væri að leita.

Ég dáðist að því, hvað Sigurlaug var kjarkgóð, hún bar

þetta basl allt miklu betur en ég. Hún stakk upp á þvi, að

við tækjum upp mó úr svolitilli mógrafarholu utan og

neðan við bæinn. Þetta kom okkur að gagni seinna um

veturinn, þvi það var hægt að svæla sverðinum með nógu

miklu hrísi, sem ég reif upp alveg miskunnarlaust hverja

stund, sem ég gat, og safnaði til vetrarins.

Um haustið hélt ég til úti á Sauðárkróki, ýmist við

róðra eða vinnu í landi, eftir að sláturtíðin byrjaði, og

ætla ég ekki að lýsa þeim erfiðleikum, sem ég átti við að

koma matbjörg upp að Mosfelli, og kom mér það að góðu

haldi, að ég var vanur þvi að leggja þungt á bakið, enda

rogaðist ég með þunga bagga að kalla mátti í hvert skipti,

sem ég fór heim, og staulaðist oft í myrkri á kvöldin. Gekk

ég þá marga nóttina þreyttur og kvíðafullur til svefns.

Það voru mikil umbrot i sál minni um þetta leyti. Ég

sá, að teningunum hafði verið kastað og það komið upp í

minn hlut að eiga við þrotlaust basl og bágindi að stríða,

eins og sekur skógarmaður. Hvað haf ði ég til saka unnið ?

Kvænzt i örbirgð og haldið tryggð við konu og börn. Að

hlaupa frá þeim eitthvað út i buskann var svo fráleitt

minni lífsskoðun, að það gat ekki komið til greina. Ég var

71