Rauðir pennar

						rígbundinn við þessar skyldur og varð að leggja fram alla

krafta.

Það bar til eitt kvöld um haustið, að ég var á ferðinni

neðan af Króknum upp að Mosfelli. Þetta var í stilltu

veðri og blíðu, en ég fann, að mér þyngdi alltaf meira og

meira i skapi. Það var ekkert útlit fyrir annað en. ég yrði

að leita á náðir sveitarinnar, ef við áttum ekki að krókna

út af úr sulti, þar sem um enga atvinnu var að ræða allan

liðlangan veturinn. Ég sá, að það ætlaði að hrökkva

skammt, að ég væri að reyta þetta til heimilisins. Nú hafði

ég á bakinu 30 pund af mjöli og nokkur ýsubönd. Ég sett-

ist niður skammt frá Gönguskarðsbrúnni, sem lá yfir ána,

og horfði niður í iðuna i gljúfrinu. Ég hafði keypt mér

hfsábyrgð fyrir 1000 krónur i Skandia, og mér kom það

í hug, að ef ég kastaði mér i ána, yrðu að likindum þessar

þúsund krónur greiddar konu minni, og voru þetta ekki

svo litlir peningar á þeim dögum, og með þessu væri þá

endirinn bundinn á þessum mistökum öllum. — Barnatrú

mín var farin og ég sá engan góðan tilgang i lífinu. Að

visu hafði ég fulla heilsu og sæmilega mikið þrek til þess

að þræla, en ég fann, að ég var að sligast undan þessum

þunga. Þessar döpru hugsanir ágerðust með svo miklum

krafti, að ég vissi ekki fyrri til en ég var farinn að gráta

með þungum sogum. Ég kastaði frá mér byrðinni og lagð-

ist fyrir um stund. Ég hafði oft horfzt í augu við dauðann

á sjónum og aldrei fundið til hræðslu eða kvíða, en þessi

vonlausa barátta við örbirgðina virtist ætla að buga karl-

mennsku mína. Ég lá þarna góða stund og skeytti þvi ekk-

ert, hvað tímanum leið. Áformið um það að stytta mér

stundir var með öllu horfið, og allt í einu var því eins og

hvíslað að mér, að ég skyldi ekki gefast upp. Ég tók í mig

kjark, þurrkaði af mér tárin og það fór eins og hressandi

straumur um mig allan. Ég jafnaði mig nú smátt og smátt,

reis á fætur og kastaði pokanum á herðar mér. Það var

stjörnubjart og blessað veður.

Þegar ég kom heim, hlupu báðar litlu dæturnar mínar,

72