Anna og Sesselja upp í fangið á mér með miklum fagnað- arlátum. Ég tók þær upp á hnén, eins og ég var vanur að gera, þegar ég hafði verið burtu nokkra daga. Þær hlökk- uðu svo mikið til þess, að ég færði þeim eitthvað gott í munninn, það var siður minn, þegar ég kom heim, að stinga upp í þær hagldaköku og sykurmola, þegar ég gat því við komið. Ég hafði ekkert orð á því við konuna, hve kjarklítill ég hafði verið á leiðinni heim, mér fannst hún hafa nóg að bera samt, ein með börnin í kotinu, þótt ég færi ekki að bæta við hana nýju áhyggjuefni. Það fór um mig hressandi andblær þessa stuttu stund, sem ég sat með börnin, meðan mamma þeirra var að taka til matinn. 011 örvænting var horfin mér úr hug og föst ákvörðun tekin um að gefast ekki upp. Að visu fylgdu þessu áformi ekki neinar hyllingar eða loftkastalar. Ég var búinn að byggja mér þá áður, og þeir voru komnir í rústir. 73
Beinir tenglar