Rauðir pennar

						hrekja, að trúarjátningar lúterskrar kirkju hafa ekki neitt

lagalegt gildi fyrir íslenzku þjóðkirkjuna, prestar hennar

eru ekki neitt bundnir þessum játningum. Jafnhliða sendu

þessir kennarar frá sér nemendur, sem vöktu á sér athygli

sem menningarfrömuðir heima í héruðunum og lögðu

einnig fram sinn menningarskerf á opinberum vettvangi.

Þeir fluttu nýjan fróðleik og nýjar hugsanir og menning-

arlegar hugsjónir í samræmi við ýmsar djörfustu kröfur

samtiðarinnar á ýmsum sviðum hinna menningarlegu

mála. Magnús Jónsson og Tryggvi Þórhallsson vöktu á

sér athygli á sviði sagnfræðinnar. Ásgeir Ásgeirsson réðst

með djörfung og rökvísi á kverlærdóminn. Jakob Krist-

insson varð þjóðfrægur fyrir andríkt kennimannsstarf í

þágu viðsýnna trúmálaskoðana. Eiríkur Albertsson kvaddi

hljóðs sínum hugsjónum á sviði fræðslumálanna. Gunnar

Benediktsson, Sigurður Einarsson og Einar Magnússon

tóku til máls á sviði þjóðfélagsmálanna á hinn djarf-

mannlegasta hátt. Benjamín Kristjánsson vakti iá sér at-

hygli alþjóðar fyrir skarpari og hraustlegri afstöðu gegn

hindurvitnum og siðleysi trúarbragðanna en nokkur hér-

lendur guðfræðingur hafði áður leyft sér. Það var að

verða alkunnugt mál, að guðfræðideildin lagði kapp á

það að senda frá sér víðsýna menntamenn, sem væru að

einhverju leyti færir um að hafa á hendi menningarlegt

forystustarf, bæði heima í héruðum og á landsmæli-

kvarða.

Nú í seinni tið hefir orðið mikil breyting á þessu. Nú

er svo að sjá, að guðfræðideild Háskólans muni vera

sokkin niður í fáfræðifen hins svartasta miðaldamyrk-

urs. Mörgum hinna frjálslyndari hnykkti illilega við, þegar

guðfræðideildin lét til sín heyra i trúmálaumræðunum,

sem fram fóru i útvarpinu i fyrra. Fulltrúi hennar virtist

reyndar ekki hafa meira en meðal gripsvit. 1 bábiljum

trúfræðinnar stakk hann út fulltrúa hinna kreddufyllstu

sértrúarflokka, svo sem aðventista og katólska, og sjálf-

Ur Ástvaldur var við hliðina á honum eins og himinskært

79