Rauðir pennar

						Fyrsta daginn, sem hún var á heimilinu, hafði hann ætl-

að að reyna að gera sér hugmynd um útlit hennar með

því að þreifa um andlit hennar, ekki af því að hann héldi,

að það hefði nokkra þýðingu. Hann gat ekki ímyndað sér

að svoleiðis þukl hæri nokkurn árangur fyrir blind augu,

en hann hafði einhvern tíma heyrt það, að finir menn,

sem yrðu blindir, væru svo viðkvæmir í fingurgómun-

um, að það bætti þeim mikið til upp sjónleysið, og hann

vildi láta hana halda, að hann væri menntaður blindingi

og gæti séð ýmislegt með fingrunum, svo það væri bezt

að fara varlega gagnvart honum. Eða var það kannski af

því, að hann var frá upphafi andvígur henni og Iangaði

til að sýna henni, að hann væri ekkert feiminn við svona

nýja, sjáandi frú? En þetta varð þeirra fyrsti árekstur.

Ætlar ekki blindur karlskrattinn að f ara að góma mig,

sagði hún og sló á hendur hans. Hún var hávær í tali, með

fyrirlitningu i málrómi. Þess vegna hélt hann, að hún hefði

stórt nef og væri munnvíð.

Upp frá þessu hataði hann hana og ranghvolfdi alltaf

gulum augunum, þegar hann heyrði að hún var nálægt.

Hún skildi að þetta var gert í óvirðingarskyni við hana

og þoldi það illa, einkum af því vinnufólkið hló að þess-

um kæk karlsins og hefir sjálfsagt vitað hvað hann meinti.

Hatrið varð gagnkvæmt og stríðið byrjaði.

Hann gat skilið það, að sonur hans þyrfti að fá sér

konu; en hann hefði vel getað gert það fyrr, á meðan faðir

hans hafði sjónina, gat séð konuna og haft einhverja hönd

í bagga með búskapnum. En sonur hans hafði alltaf verið

bálfgerð rola og dregið þetta meðan faðir hans gat verið

forsjón hans. Þetta kvonfang var eiginlega ekkert annað en

sjálfsvantraustyfirlýsing og vísast, að hann hefði verið

lekinn með valdi; svo mikið var víst, að hann þorði hvorki

að sitja né slanda öðruvísi en hún vildi.

Þetta óskoraða vald hennar jók hatur blinda mannsins

og stælti hann í striðinu. Hann fann að hann gat ekki not-

ið styrks hjá nokkrum á heimilinu í baráttunni gegn henni.

88