Rauðir pennar

						Allir forðuðust að anza honum, þegar hann reyndi að sá

korni uppreisnarandans i hug þeirra. Heimilisfólkið var

kúgað fyrir fullt og allt.

Hann reyndi að hæna að sér son sinn i þeim tilgangi að

ná honum frá henni; hann gerði hann að trúnaðarmanni

sínum, en hann komst að þvi að húsfreyjan hafði allt upp'

úr manni sínum, sem þeirra fór á milli. Þannig missti

hann til dæmis þau einu f járráð sem hann hafði.

Hann sagði syni sinum frá þvi, að hann ætti nokkrar

krónur hjá hinum og þessum, sem hann hafði fyrir löngu

selt smávegis en ekki fengið borgað ennþá. Hann hafði

það uppskrifað i gamalli vasabók og bað son sinn að ná

þvi inn fyrir sig; hann ætlaði að hafa það til að gripa til

fyrir neftóbak og fleira smátt. En sonur hans hafði þá

sagt henni frá þessu. Hún tók vasabókina og fór aðheimta

þetta inn sjálf, og ekki sá hann eyri af því, en fékk bara

skömm fyrir eftirgangssemina og ávitur hjá skuldunaut-

unum, sem voru nágrannar hans og gamlir kunn-

ingjar.

Einn sagði: Ekki grunaði mig það, að þú mundir fara

að kref ja mig um þetta litilræði eftir mörg, ár, núna, þeg-

ar ég á ómögulegt með að borga það og — þú ert orðinn

blindur.

Blindur! Hann þurfti auðvitað endilega að vera að

minna hann á það, sem honum leið aldrei úr minni í vöku.

Þeir þyrf tu að vera blindir einn dag þessir menn, eða bara

eina klukkustund, til þess að þeir skildu þessa regin hörm-

ung. Það er ekki nóg að sjá ekki blessað ljósið, geta ekki

horf t á hluti og andlit, sem maður þekkir og elskar. Það

er ekki bara þetta svarta niðamyrkur, sem umlykur mann

eins og blaut voð og vitundin um, að þetta breytist aldrei;

heldur er það hið andstyggilega bjargarleysi, að geta ekki

hreyft sig óhikað og notað líkamskraftana. Aflið dvín og

skrokkurinn fúnar allur af ótta og getuleysi, og sálinni

hnignar dag frá degi, það er eins og hún sé að læðast á

burt; hún hefir engan áhuga, getur ekkert ályktað af eigin

$9