Lann gleymdi tóbakssultinum á meðan. Stundum hugs- aði hann til hennar — kvalara sins — og beit hægt og seint utan um lúsina til að pynta hana áður en bresturinn kom — dánarvottorðið. En þessi vesæla ánægja hins steinblinda manns varð ekki langæ. H ú n komst að þessu; sá hann gera þetta, því honum datt ekki í hug, að hann þyrfti að fara í felur með þessa auvirðilegu nautn. Éturðu — éturðu af þér varginn? Hún var svo forviða, að rödd hennar var eins og hást hvísl. Svo dundu snopp- ungarnir á honum. — Aldrei hefi ég þekkt aðra eins skepnu og þig, gall í henni, þegar hún var búin að ná sér eftir hina fyrstu undrun. Éta af sér varginn eins og lúsug hundtík. Og löðrungarnir dönzuðu um hausinn á honum, bvert sem hann sneri sér. Þá var það sem hann kynntist fyrst hennar holdmiklu höndum og bætti því við hina ófullkomnu imyndun sína um útlit hennar, að hún hefði lágt enni. En hirtingin dugði ekki; hún fremur æsti hann til þess- arar óeðlilegu nautnar; en hann blótaði á laun, stalst til þess þegar hún var ekki nærri. Þó gat hann ekki farið í kring um hana. Hún læddist inn í baðstofuna til þess að gá að honum. Hann varaði sig ekki á þessu, því hún var vön að ganga um með sama hávaðanum og hún talaði. Svo vissi hann ekki af fyrr en kjaftshöggin byrjuðu og skammirnar. En samt hélt hann þessu áfram. Það var stríð, og hann fann, að þetta var henni til bölvunar; það jafnaði upp löðrungana. En sjáandi menn eru alltaf ráðameiri en blindir menn og geta haft i öllum höndum við þá. Hún ákvað að upp- ræta skilyrðið til þessa viðbjóðslega athæfis hans. Einn dag kom hún með skæri og skellti af honum Mr og skegg, þrátt fyrir bannið um að skerða nokkurt hár á höfði smælingjanna. Það fór um hann kaldur hrollur, þegar hann heyrði stálið glamra um höfuð sér og andlit. Hann þorði ekki að hreyfa sig meðan á þessu eyðilegg- 91
Beinir tenglar