Rauðir pennar

						íngarverki stóð, og eftir þetta setti hann öll bitvopn i sam-

hand við refsiaðgerðir. Síðan sótti hún þvottabala með

heitu vatni, reif karlinn úr hverri spjör og þó honum 511-

um upp úr sterkum lút. Hann var eins og ungbarn í henn-

ar efldu örmum og mótmæli hans eins og suð flugu í eim-

pipublæstri. Hann var þess ekki einu sinni megnugur að

geta orðið ósjálfrátt dónalegur undan strokum hennar og

nuddi. Þegar hún var búin að kemba honum, dreif hún

hann upp i rúm með nýþvegnum rekkjuvoðum og lét

hann dúsa þar þangað til daginn eftir, og þá fékk hanr*

hrein nærföt. Síðan passaði hún hann eins og kornbarn,

svo ekki festist við hann aftur hráefni þessa nýuppfundna

iðnaðar hans.

Lengi á eftir þessari hreinsun var hann daufur og að-

gerðarlaus. Tóbakssulturinn kvaldi hann sífellt og gerði

hann sljóan. Hugur hans reikaði úr einu i annað, hann

gat ekki haldi'ð honum f östum við neitt, og minnið þvarr.

Hann varð eirðarlaus og sífálmandi í vösum sínum eftir

einhverju, sem hann aldrei fann. Matarlystina missti hann

og óeirðin rak hann til að rölta um úti við eins mikið og

hann gat. Hann kunni illa við sig svona snoðklipptan,

fannst sér vera kalt og vissi að hann mundi lita út eins og

óbótamaður í augum vinnufólksins. Það hafði aldrei gefið

sig mikið að honum áður, en nú f orðaðist það hann. Hann

hafði heldur enga löngun til þess að tala við það. Honum

lá við að gefast upp.

Sonur hans reyndi að vera alúðlegur við hann eftir

þennan atburð, eins og til að brei'ða yfir misgerðir konu

sinnar, en það var bara meðaumkvun, sem karlinn anzaði

ekki öðru en að aðvara hann með þessum orðum:

Varaðu þig, láttu ekki frúna sjá, að þú sért að tala við

mig; hún gæti tekið búrhnífinn og skellt undan þér fyrir

það.

Eftir þetta varð hann einmanalegri en nokkru sinni

áður, kvaldist sífellt af tóbaksleysi og gat jafnvel ekki

sofið  á  næturnar.  Hann gat ekkert gert sér til dundurs,

92