Rauðir pennar

						því hann kunni ekki að prjóna, en hann þakkaði sínum

sæla fyrir það, því einu sinni hafði húsfreyjan verið að

rífast í því, að aumt væri að hann skyldi ekki geta gert

nokkurt handartak til gagns. — Hann vildi heldur kvelj-

ast af aðgerðarleysi en gera henni nokkuð til hæfis.

Svona gekk það allt sumarið. Hann staulaðist út, þeg-

ar veðrið var þurrt og sat undir bæjarvegg, þegjandi og

hugsunarlaust; þrautpíndur, blindur maður, sem kvaldist

af einveru og tóbaksvöntun og mátti ekki svo mikið sem

éta af sér varginn fyrir ofriki tengdadóttur sinnar.

Stundum kom einhver hundanna til hans og sleikti

hann í framan með hrjúfri tungunni; hann gat þá viknað

yfir tryggð þessara ferfættu skepna, sem fóru eftir þef-

visi sinni en ekki manngreinaráliti. En þegar húsfreyjan

kallaði: Freyja! Sámur! og hundarnir yfirgáfu hann til

þess að hlýðnast og koma sér í mjúkinn hjá hinum sjá-

andi valdhafa, bölvaði hann hinu flatmagandi hundseðli

og vissi að hann mundi alltaf verða undir i baráttunni við

yfirgang hennar.

En hann vildi samt ekki gefast upp og ásetti sér að

gera henni lífið eins þungbært og honum framast væri

unnt, með sínum litilfjörlegu vopnum. Þegar hann var

farinn að jafna sig ofurlitið eftir tóbaksmissinn, komin

meiri ró yfir taugakerfi hans og hann farinn að geta ein-

beitt huganum á ný eftir allt flöktíð, sem á honum hafði

verið síðan örvun tóbaksins var tekin af honum, fór hann

ao raula gamla húsganga um „flagð" og „skass" og

„amorsbykkjur" þegar hún heyrði.

Það er alltaf varasamt að ávíta menn eða refsa þeim

fyrir að hafa yfir íslenzk Ijóð, það gefur hugmynd um,

að maður kunni ekki að meta þessa þjóðlegu list. Hús-

f'reyjan tók því það ráð, að látast ekki heyra til hans, en

íkammaði hann og snoppungaði fyrir ýmislegt annað,

sem hún fann sér til.

Svo kom skammdegið — reikningurinn fyrir hinar

björtu   sumarnætur  —   og   hið   sjáandi   fólk fékk lítið

93