Rauðir pennar

						meira að sjá af dagsins blessaða Ijósi en blindur karlinn.

Þá ákvað húsfreyjan að hann skyldi fá að gera eitthvað

gagn fyrir heimiliö. Hún selti hann til að kemba; lét sjálf

ullina i kambana hjá honum, settist á næsta rúm og

spann, en hafði eftirlit með kembingu hans.

En þó hann dauðlangaði til að dunda sér eitthvað held-

ur en sitja auðum höndum og hafa ekki um neitt að

hugsa annað en hörmungar myrkursins eða kvalara sinn,

var hann staðráðinn í að gera henni ekkert gagn.

Það mátti svo heita, að heimilisf ólkið væri hætt að tala

við hann eða anza honum, nema því allra nauðsynlegasta,

þegar hann yrti iá það. Það vissi að það var strið og því

þótti vissara að vera með stórveldinu. Ekki var lesið á

kvöldvökunni og óhugnaður og þögli ríkti við vinnuna í

baðstofunni.

Gamli maðurinn urgaði saman kömbunum og rang-

hvolfdi gulum augunum. Hann reiknaði það út, með eins

mikilli nákvæmni og hin óskertu skilningarvít hans gátu

honum í té látið, hvernig hann gæti látið kembuna detta

á gólfið og surgað saman tómum kömbunum.

Ætlarðu að eyðileggja kambana, skepnan þín, hvæsti

húsfreyjan. Sérðu ekki að þeir eru tómir, þú hefir skitið

niður kembunni.

1 bræði sinni gætti hún þess ekki, að hún var að tala

við mann, sem hafði þá sérstöðu, að hann gat ekki ásak-

azt með sldrskotun til þessa skilningarvits.

Ó nei, ég sá það ekki, sagði karlinn elskulega.

Vinnufólkið kreisti kjúkur og húsbóndinn ók sér vand-

ræðalega. Húsfreyjan þreif kambana af karlinum og leit

ógnandi á fólkið: Þetta er ekkert til að hlæja að, galaði

hún. Og þú ættir ekki að vera að mæla mótþróann upp í

bölvuðum karlinum, sagði hún við mann sinn.

Hún lét aftur i kambana og fékk blinda manninum þá

með einarðri áskorun um að hann Ieysti verkið vel af

hendi.

Hann ranghvolfdi á ný augunum, en það var hýrga í

94