Rauðir pennar

						svipnum og glott á vörunum yfir því að hafa komið

vinnufólkinu til að hlæja að henni. Hann bar sig svo

kiaufalega að við kembinguna, að honum varð ekkert

ágengt og tautaði annan slaginn: Ég sé þetta svo f járalega.

Loks gafst húsfreyjan upp og tók af honum kambana.

Næsta kvöld átti hann að þæfa.

Hann hafði lifað allan daginn á þessum viðburði og

verið i góðu skapi. Af tilviljun rak hann sig á húsfreyj-

una um matmálstímann og gat ekki stillt sig um að

segja: Fyrirgefðu, ég sá þig ekki, þó hann fengi fyrir það

vel úti látinn löðrung.

En nú gránaði gamanið. Það var ekki svo gott að bera

því við, að hann sæi ekki til að þæfa. Hann varð vonlaus

um, að hann gæti haft við þessari sjáandi maneskju í

þessu svarta myrkri og óskaði heitt, að hann hefði í nefið

tii að skerpa hugsunina. Hann var alveg ráðalaus gagn-

vart þessari þrælkun og i örvæntingu sinni laumaðist

hann til að ná i vasahnífinn sinn og rista stórt gat á ann-

an sokkinn.

Húsfreyjan stökk á hann grenjandi. Hún lét blauta

sokkana ríða um hausinn á honum, þangað til hann velti

sér veinandi upp i rúmið.

Skárri er það nú meðferðin, snökkti yngri vinnukonan,

en bóndi gekk þegjandi út.

Húsfreyjan settist niður föl af geðshræringu og spann

eins og hún ætti líf sitt að leysa. Allir urðu fegnir þegar

þeirri kvöldvöku lauk.

Og um jólin komu rúsinurnar.

Það voru rúsinurnar í jólagrautnum, sem giáfu hinum

blinda manni hugmyndina um nýja bardagaaðferð. Hann

safnaði saman steinunum og geymdi þá i vestisvasa sín-

Um; þar þomuðu þeir og urðu stökkir.

Nokkrum dögum eftir jól, meðan fólkið var að borða

og karlinn sat á rúmi sínu, heyrði húsfreyjan lágan brest,

sem hún þóttist kannast við og sá karlinn geifla munn-

inn.

95