Rauðir pennar

						Óðara stökk hún á hanrr. Ertu byrjaður á þessu aftur,

skepnan þín, og hvernig ferðu a'ð ná í þessa bölvaða lús,

það er mér óskiljanlegt, eins mikið og ég hefi fyrir því

að þrífa þig?

Þegar löðrungarnir voru um garð gengnir, sagði karl-

inn sakleysislega um leið og hann með tungunni ýtti

isundurbitnum rúsínusteini fram á vörina: Þetta er bara

rúsínusteinn. — Sérðu það ekki? Fólkið kreisti niðri í

sér hláturinn, en húsfreyjan stóð alveg ráðalaus and-

•spænis þessari mannvonzku karlsins.

Meðan steinarnir entust, lék hann þetta sama bragð og

gætti bess alltaf að sem flestir væru viðstaddir. En svo

þrutu þessi skotfæri hans, og auðnuleysi myrkursins

ásótti hann á ný.

Þetta myrkur var eins og lokuð hurð, sem aldrei

mundi opnast. Maður situr þarna innibyrgður og heyrir

lífið streyma fyrir utan, heyrir fjör þess, veit um feg-

urð þess og finnur hluttekningarleysi þess gagnvart hin-

um innimúraða. í þessu eilifa myrkri fæðist hatrið og

öfundssýkin, en hvorttveggja er svo magnlaust, svo óum-

ræðilega ráðalaust, að úr þvi verður þunglyndi, afkáraleg

sjálfsmeðaumkvun, sem enginn sjáandi maður fær skilið.

Sífelldur samanburður og óskir um að hafa heldur misst

heyrnina, málið, hönd eða fót, allt annað en verða blind-

ur, sjónlaus, ósjálfbjarga; og óskin endar á bæn um

dauðann og bænin snýst upp í bollaleggingar um að

slytta sér aldur. En öll þessi heilabrot eru árangurslaus,

býðingarlausar sjálfspyndingar, því þegar maður er

blindur, er maður ekkert annað en hluti af myrkri, hnaus-

þykku, órjúfanlegu myrkri.

En stríðið milli hans og tengdadótturinnar hélt áfram.

Það voru engar stórorustur. Það var tilbreytingarlaust

skotgrafastríð, þar sem óvinirnir urðu taugaveiklaðir af

því að vita hvor af öðrum og búast sifellt við árásum,

sem aldrei voru gerðar. Þetta lýsti sér ekki hvað minnst

hjá húsfreyjunni, sem nú var ólétt.    Hennar æsta skap

D6