Rauðir pennar

						þoldi ekki lengur samvistirnar við þennan blinda óvin;

dag og nótt þjakaði það henni að vita af nærveru hans,

og loks vann þessi skapraun svo á fégræðgi hennar, að

hún ákvað að koma karlinum fyrir á öðrum bæ og borga

með honum, að minnsta kosti þangað til hún hefði fætt

barnið.

Það var naumast hægt að kalla það mótmæli hjá manni

hennar, þó hann fullvissaði hana um, að faðir sinn mundi

aldrei fást til að flytja að heiman og verða niðursetning-

ur hjá nágranna sinum. Þessi rök urðu bara til þess, að

hún lét bónda sinn narra blinda manninn með sér undir

fölsku yfirskini þangað, sem þau höfðu komið honum

fyrir.

En þegar karlinn komst að hinu sanna, að hann ætti

ekki að fá að fara heim aftur fyrst um sinn, ærðist hann.

Hann braut hvert matarílát, sem hann náði i, ranghvolfdi

augunum og öskraði svo ógurlega, að konan og börnin

héldust ekki við inni í bænum, og klykkti út með því við

húsbóndann, að hóta að drepa þau öll i svefni einhverja

nóttina. Bóndinn sá sitt óvænna, setti karlinn upp á

hestjálk og teymdi undir honum heim aftur. Húsfreyja

tók á móti þeim með því orðbragði, að bóndinn skildi

karlinn eftir sitjandi á hestinum i hlaðvarpanum og fór

heim hestlaus sem fætur toguðu.

Fleiri tilraunir voru ekki gerðar til að f jarlægja blinda

manninn.

En nú hafði óvinurinn rekið höfuðið upp úr skotgröf-

unum og þvi var sjálfsagt að hefja sókn.

Og tækifærið kom upp í hendurnar á karlinum. Vinnu-

maður var að fara alfarinn af heimilinu, og sú staðreynd,

að hann þyrfti ekki að koma aftur fyrir augu húsfreyj-

unnar, gerði hann fúsan til að koma skilaboðum til hrepps-

stjórans um að finna gamla manninn sem allra fyrst í

embættiserindum.

Hreppsstjórinn kom, því embættisskyldan er alvarlegt

mál, sem ekki má láta undir höfuð leggjast að gegna, og

97