Rauðir pennar

						svo kom það ekki svo sérlega oft fyrir að hans væri

vitjað.

Erindi blinda mannsins var hvorki meira né minna

en það, að hann heimtaði gripi sína selda á uppboði þeg-

ar i stað, svo og sinn part í bátnum og að láta auglýsa jörð-

ina til sölu, því hún var á hans nafni.

Fyrir andvirðið ætti ég að geta komið mér fyrir hjá

manneskjum það sem eftir er æfinnar, eða að minnsta

kosti keypt mér i nefið, og hreppurinn getur þá séð fyr-

ir mér þegar þetta þrýtur. Og ég ætla mér að ráða hverj-

um ég sel jarðarskikann, — kaupandinn skal ekki vera í

neinum tengdum við húsfreyjuna hérna.

Þetta var veruleg loftárás.

Með þessari sölu mundi bústofn sonar hans sundrast,

því auðvilað hafði hann öll not af skjátum karlsins og

gamla Brún. Einnig yrði hann jarðnæðislaus og hrepps-

nefndin mundi auðvitað neyða hann til að sjá föður sín-

um borgið meðan hann ætti nokkurs úrkostar, en það

yrði líklega ekki lengi, þvi allt útlit var fyrir, að þau

mundu lenda á vonarvöl, ef þau flosnuðu þannig upp.

Hreppsstjóranum, sem var lika oddviti hreppsnefndar,

leizt ekki meira en svo á þessa bliku. Það var vísast að

þetta drægi til þess, að allt hyskið lenti á sveitinni og

einhver utansveitarmaður með mikla ómegð hreppti jörð-

ina, gæti ekkert útsvar borið og endaði sem hreppsómagi-

Hann var kominn í aðstöðu Þjóðabandalagsins um varð-

\eizlu friðar og hindrun styrjalda. Hinsvegar kallaði em-

bættisskyldan.

Friðarráðstefnan var sett, stóð langt fram á vöku og

byrjaði aftur næsta dag. Að kvöldi þess dags var vopna-

hlé og friðarsamningarnir undirskrifaðir næsta morgum

Þeir voru í stuttu máli þetta: Blindi maðurinn hætti

við að selja — fyrst um sinn (um þá viðbót stóð langt

þóf), hjónin máttu hafa öll afnot af eignum hans, dauð-

um og lifandi, endurgjaldslaust eins og verið hafði. Hann

skyldi fiá nægilegt neftóbak (og var piltur sendur þegar

98