hlustaði hann í djúpri þögn á kvak þess. Hann gagnrýndi með skelfingu fálm hinna sjáandi manna til að hugga barnið; heimskulegar tilraunir, af því þeir skynjuðu ekki sorgir þess, en dæmdu alltaf út frá sínum eigin tilfinn- ingum. Þvi oftar sem hann hlustaði á hinn tilbreytnilausa barns- grát, því ómótstæðilegar dróst hann að þessari vesælu veru og fann æ betur hve margt þau áttu sameiginlegt. Og einn daginn, þegar hann vissi sig einan í baðstofunni hjá barninu, þreifaði hann sig að ruggunni og lét fingurgóm- ana strjúkast með hægð um koll barnsins og andlit. Spá- nýtt barnshörundið sendi frá sér blóðheitan straum beint inn að hjarta blinda mannsins og vakti fleiri taugastofna til samstarfs. Ástand hans líktist sælu. En það stóð ekki lengi. Hann heyrði hátt angistarhljóð og fann húsfreyjuna stökkva á sig. Henni hugkvæmdist i svipinn ekkert annað en að karl- inn ætlaði að kála barninu. En áður en hún fékk ráðrúm til að ásaka hann um það og útdeila sjálfsagðri refsingu fyrir tilraunina, varð henni litið framan í hann. Þó augu hans væru blind og úr þeim yrði ekkert lesið, voru andlitsdrættir hans svo bersöglir, að hún leit undan og sagði aðeins lágt um leið og hún þurrkaði tóbakskorn af kinn barnsins: Þú mátt ekki setja tóbak framan í hann. Það varð löng þögn og húsfreyjan dundaði óeðlilega lengi við að hagræða barni sínu. Loks rétti blindi maðurinn tóbakspunginn sinn út í loftið með ófimlegum, blygðunarsömum tilburðum og sagði með óþekkjanlegri rödd: Ég skal alveg hætta að taka i nefið, ef ég má sitja hjá honum. 100
Beinir tenglar