JÓHANNES ÚR KÖTLUM * TRÖLLIÐ A GLUGGANUM. Sefurðu, þjóð mín? Sefurðu, þegar þú átt að vaka? Nú hjúfrar sig Ijóðbarn að hjarta þínu: Herskarar kuldans og mgrkursins riða um veginn. Það gnestur í sköflum, glamrar í mélum. Geyst fer svarteyg nóttin í hvítum, marrandi mjállarkufli, mönin hin svala á skeiðandi stormfákum strýkst við þakið, loks stillist hann, sperrir eyrnn, hlustar...... Margt er á seiði, þá suður eru flognir sólþyrstir fuglar og heilóg blóm dauð undir hófum. Ég er barn þitt, þjóð mín, með bjartan lokk, og sál þin í brjósti mér syngur, sumarið leið eins og fagur draumur. Og veturinn verð ég að sigra með söng, unz sólin Ijómar á ný yfir fjöllunum, því barn þitt ég er með blá augu, blá augu, blá augu. . . 101