Rauðir pennar

						Og tröllið krossar sig gloltandi á bak og brjóst

og   brýnir  raustina:

Djúpan vóð ég íslands ál,

ekki af baki dottinn. —

Komdu, komdu, sál og sál,

sem vilt láta blóð í skál

og hjálpa mér um mannakjöt í pottinnf

Og græðgislega er grá loppan reidd til höggs,

—  gler,

aðeins gler er á milli

þess lifs, sem drúpir i dreymandi móki,

og þess dauða, er til árásar bijzt i vágestsins hótun.

Hvað bíður þín, þjóð mín,

ef hann brýtur þetta gler?

Og barnið þitt í vöggunni

vaknar og grætur,

og yndisleg augu þess

i angist saklegsisins spyrja:

Tekur hann mig?  Ó,  tekur hann mig?

Og tár þess hrökklast á flótta út í nóttina. —

Fær það þá aldrei oftar að finna

angan blómsins, er fólnaði i haust?

Og aldrei oftar að heyra

ómstef fuglsins, er hvarf því með söngvatrega?

Og aldrei oftar að sjá

þá eygló, er hneig að baki dumþrauðra fjalla?

Og aldrei oftar það Ijós,

sem áðan slokknaði? — Og barnið grætur  ...

Og  hjarta  framtíðarinnar  skelfur

t hræðilegri þenslu óvissunnar,

—   vorelskt, hörpustrengjað hjarta,

með hungur og þorsta lífsins i blóði sínu.

Sefurðu, þjóð mín?

Sefurðu, þegar þú ált að vaka

og bjarga barni þínu?

J04