Rauðir pennar

						Ég vil nú sem einlægur og, að ég held, sjálfstætt hugs-

andi sovétvinur, biðja blaðið fyrir eftirfarandi athuga-

semd.

Fyrst vildi ég vekja athygli á því, að þýðandann hefir

hent sú skyssa að „gleyma" að setja fangamark sitt undir

athugasemdina, svo að ekki verður séð i fljótu bragði,

hvort hún er frá honum sjálfum, ritstjórninni eða þá Up-

ton Sinclair. Eru þvi likur til, að lesendur yfirleitt geri

Sinclair ábyrgan fyrir þessari neðanmálsgrein. Og fyrir

síðari tíma lesendur væri ógerningur að ganga úr skugga

um þetta nema með talsverðri rannsókn og ef tirgrennslun,

ef ekki vildi svo vel til, að Sinclair getur þess í greina-

flokki sínum, að borgarastyrjöldin á Spáni hafi staðið í

rétta viku, þegar hann skrifar greinarnar, en af þvi verður

ljóst, ef menn nenna eða hafa tök á að gera samanburð á

dagatölum, að greinarnar eru skrifaðar áður en málaferlin

byrjuðu i Moskva. — Ég þykist þvi sjá, að þetta muni ekki

vera orð Sinclairs, auk þess sem mér þykir nokkur ástæða

til að ætla, að þessi gamli sannleiksleitandi myndi ekki

hafa látið sér þessi orð úr penna fara. En auðvitað er

þægilegt að geta á svona kostnaðarlítinn hátt fengið að

láni heimsfrægt nafn undir staðhæfingu, sem maður er

ef til vill ekki sjálfur meira en svo viss um, að fái staðizt.

— Sinclair lýsir í greinaflokki sínum þeim mjög við-

tæku lýðræðisréttindum, sem amerískum kjósendum eru

veitt samkvæmt bókstaf stjórnarskrárinnar: leynilegum

kosningum, beinum frumkosningum, lagafrumkvæði,

þjóðaratkvæði og afsetningaratkvæði. En Sinclair er það

hins vegar allra manna ljósast, að þetta ameríska lýðræði

«r mest á pappírnum. Hann hefir i bókum sínum af mestu

hlífðarleysi flett ofan af spillingu ameríska auðvaldsins,

afhjúpað hið raunverulega alræðisvald amerisku auð-

mannastéttarinnar, þrátt fyrir hið lýðræðislega stjórn-

skipunar/orm. Og hann hefir flestum fremur fengið að

kenna á því, hversu rödd sannleikans á örðugt uppdráttar

í landi, þar sem (eins og hann kemst sjálfur að orði) 90%

106