Rauðir pennar

						hinu fullkomnasta lýðræði, þar er það í rauninni orðið að

sósíalistísku lýðræði. Hin nýja stjórnarskrá er einmitt

tákn þess, hvernig alræði öreiganna þróast ákveðnum og

öruggum skrefum yfir í hið sósíalistíska lýðræði, sbr. orð

hins kunna austurríska jafnaðarmannaforingja Otto

Bauers, er hann mælti í viðtali við blaðamann einn:

„Hin nýja stjórnarskrá Sovétríkjanna er verkalýð alls

heimsins hin sögulega sönnun þess, að alræði öreiganna

táknar ekki afneitun lýðræðisins, heldur framkvæmd lýð-

ræðis á óvenju-háu stigi."

— Það er nú land, þar sem verið er að lögfesta slíka

stjórnarskrá, er að ofan gelur, sem þýðandinn segir um,

að pólitískt lýðræði og óháð réttarfar eigi þar enn langt í

land. (Skyldi það eiga þar lengra í land en til dæmis í

Bandaríkjunum, þar sem 10 miljóna svertingjaþjóð er of-

sótt og réttindum svipt — þrátt fyrir hina ágætu stjórnar-

skrá?) Engin rök eru fram færð fyrir þessari staðhæfingu,

en aðeins vitnað til hinna „hörmulegu fregna, sem nýlega

hafa borizt frá Rússlandi".

Ég geri ekki ráð fyrir, að þýðandinn myndi telja fregn-

irnar um málaferlin i Moskva og líflát sakborninganna

hörmuleg tíðindi, ef hann væri þeirrar skoðunar, að þeir

hefðu reynzt sannir að sök. Þeir voru bornir svo þungum

sökum, að i hverju landi öðru, þar sem dauðadómar eiga

sér yfirleitt stað, hefðu þeir verið líflátnir fyrir sams

konar afbrot. En af þeirri staðreynd út af fyrir sig, að

dauðarefsing sé löghelguð, er auðvitað engar ályktanir

bægt að draga um pólitiskt lýðræði eða réttarfar hlutað-

eigandi lands. Ég ætla þess vegna að ganga út frá þvi,

að' hann álíti mennina hafa verið líflátna saklausa, en

réttarhöldin ekkert annað en skrípaleik, sem settur hafi

verið á svið af Stalin til þess að losna við andstæðinga

sína. Ég skal játa, að ef svo væri, þá væru þetta í sann-

leika hörmuleg tíðindi. En ég hefi ekki enn séð nein fram-

bærileg rök fyrir þessari skoðun í þeim skrifum, sem

dagblöðin hafa flutt um málið.

110