Rauðir pennar

						skemmstu taldi sig fylgismann Lenins, en hefir nú snúizt

til fjandskapar við stefnu hans. En svo að enn sé vitnað i

Lenin, þá má geta þess, að hann kallaði þá Sinovjeff og

Kameneff svikara og verkfallsbrjóta, en Trotzky kallaði

hann Júdas. Þessir þrír höfðu árum saman átt í harðvít-

ugri baráttu við rússneska Bolsivíkaflokkinn, bæði fyrir

byltinguna og eftir, og tveir þeir fyrnefndu voru tvisvar

reknir úr flokknum og tvisvar teknir í sátt aftur. Mörgum

mönnum virðist nú sem hátt settir forystumenn, er um

margra ára skeið hafa átt í baráttu innan flokks síns fyrir

sérskoðunum sínum og beðið ósigur, með þvi að reynslan

sýndi að skoðanir þeirra voru rangar, geti einmitt verið

mjög líklegir til að snúast til fjandskapar við flokkinn

og þá forystumenn hans, sem hærra hlut báru i hinni

skoðanalegu baráttu. Hégómagirnin er rik í eðli sumra

manna. Og þegar hvatir eins og hégómagirni og hefni-

girni hafa á annað borð sigrazt á sannfæringunni, eru

vanalega engin takmörk fyrir því, hve djúpt verður

sokkið.

Sú spurning, hvort þessar ákærur æðsta dómstóls Sov-

étríkjanna á hendur sakborningunum hafi verið falsaðar

cða ekki, ætti í augum allra einlægra sovétvina að vera

svo þýðingarmikil, að þeir gerðu sér f ar um að vera dálitið

sjálfstætt hugsandi um úrlausn hennar. En til þess að geta

verið sjálfstætt hugsandi um eitthvert efni, verður auð-

vitað að kynna sér málið, áður en dómur er felldur. Eitt-

hvað verður maður þó að vita. Þau skrif, sem birzt hafa

um þetta mál í dagblöðunum hér, hafa yfirleitt ekki borið

vitni um þekkingu á málavöxtum. Þau hafa verið stað-

hæfingar út i bláinn. Sannleikurinn er sá, að hinum og

þessum málgögnum úti um heim hefir tekizt að skapa

þó nokkuð víðtækt almenningsálit í þá átt, að málaferlin

í Moskva hafi verið skrípaleikur í likingu við málaferlin i

Leipzig hérna um árið. Og þetta álit hafa ýmsir menn hér

heima, sem annars eru skýrir og vel viti bornir, gert að

sínu persónulega áliti, án þess að hirða um að kryfja það

113