Rauðir pennar

						

för hinnar rússnesku alþýðu á undanförnum nítján árum,

um útrýming atvinnuleysisins, hækkun kaupgjaldsins,

aukning framleiðslunnar, sigur samyrkjuhreyfingarinnar,

um skólana, hvíldarheimilin, bókasöfnin og svo framveg-

is, um hina nýju stjórnarskrá síðast, en ekki sízt? Eru

þeir ekki svo séðir stjórnmálamenn, að þeir noti sér þá

áhrifarikustu auglýsingu, sem hugsanleg er, hið sósíalist-

iska ríki í Austurvegi, til að vinna fylgi sinni eigin stefnu,

sósialismanum ?

í rauninni vanrækja þeir gersamlega þessa skyldu

sina gagnvart hinni vinnandi alþýðu. Þegar eitthvað

merkilegt gerist i Sovétríkjunum, eins og til dæmis fram-

koma hinnár nýju stjórnarsknár, þá er farið með það

eins og mannsmorð i blöðum hægfara jafnaðarmanna.

En gerist þar aftur atburðir, eins og til dæmis málaferl-

in í Moskva, sem takast má með lipurð og lagni að leggja

út á hinn verra veg, þá er þögnin rofin, atburðirnir rang-

færðir, reynt að vekja grunsemdir og tortryggni og jafn-

vel svo langt gengið að leggja að jöfnu hið sósíalistiska

Sovét-Rússland og Hitlers-Þýzkaland.

Hverjum þjóna nú svona skrif? Ekki alþýðunni, sem

yfirleitt hefir ríka hneigð til samúðar með Sovétrikjun-

um. Það er leiðinlegt að verða að segja það um sósíalistísk

blöð: Með slikum skrifum er i rauninni verið að veita

vatni á mylnu fasismans, þau eru siðferðislegur stuðn-

ingur við stríðsætlanir fasistaríkjanna. Þvi skal engan

veginn haldið fram, að þetta sé yfirleitt hinn meðvitaði

tilgangur, en i þessum efnum er aðalatriðið árangur, en

ekki tilgangur. Þvi að ef fasistaríkjunum skyldi takast að

eyðileggja Sovét-Rússland og murka niður heimsins

þroskuðustu og máttugustu verldýðsstétt ¦— myndi þá

ekki verið litið um vörn af hálfu verklýðshreyfingarinnar

og lýðræðisins annars staðar í heiminum? Og ef svo væri

komið, skyldi þess þá verða langt að bíða, að við fengj-

um til dæmis hingað til íslands fasisma eftir þýzkri fyr-

irmynd, og er þá ekki hælt við, að jafnvel mætir menn,

116