Rauðir pennar

						hægfara jafnaðarmanna hér á landi hefir hamazt gegn

Sovétríkjunum undanfarnar vikur. Þessi ærsl eru ekki

annað en liður í þeirri skipulögðu hríð, sem áður er getið,

sennilega framkvæmd eftir erlendri fyrirskipun.

í þessu sambandi hlýtur að vakna sú spurning, hvort

styrkur hægfara jafnaðarmanna í heiminum sé slíkur, að

þeir hafi efni á að vísa á bug slikum bandamanni sem

\erkalýð Sovétrikjanna og yfirleitt hinni byltingarsinnuðu

verklýðshreyfingu í heiminum. Skyldu þeir vera einfærir

um að bjarga heiminum undan fasismahættunni? Enginn

trúir því, sem veit, hvernig þeir spiluðu úr höndum sér

löndum eins og Þýzkalandi og Austurríki á timum, þegar

lýðræðið var sterkt í Evrópu. Síðan hefir veldi og áhrifum

hægfara jafnaðarmanna hnignað stórum, lýðræðið stend-

ur nú höllum fæti í álfunni, en fasisminn hefir styrkzt í

sessi. Eins og nú er komið, eru þeir auðsjáanlega enn síður

einfærir um að bjarga heiminum frá fasismanum. Það

breytir litlu, þó að bent sé á kosningasigra hægfara jafn-

aðarmanna á Norðurlöndum. Þetta eru tiltölulega einangr-

uð fyrirbæri. Eftir að fasisminn hefði lagt undir sig önn-

ur lönd í Evrópu, væru Norðurlönd ekki nema hæfileg

kjaftfylli fyrir hann, og þar með væri fullkomnuð viður-

styggð eyðileggingarinnar.

Eru þá kommúnistarnir einfærir um að bjarga heim-

inum frá fasismanum? Þeir viðurkenna sjálfir, að svo

sé ekki. Til þess eru þeir ekki nógu öflugir í Vestur-

Evrópu, þar sem sóknin er harðvítugust af hálfu aftur-

haldsins. Aftur á móti er enginn vafi á því, að alþjóðleg

samfylking þessara tveggja aðilja væri sá kraftur, sem

unnið gæti bug á þessari alheimsógæfu. Að leggja stein í

götu slíkrar samfylkingar væri óafplánanlegur glæpur við

alþýðu allra landa.

Hin pólitíska hreyfing verkalýðsins í heiminum er sam-

einuð i tveim öflugum alþjóðasamböndum, Alþjóðasam-

bandi hægfara jafnaðarmanna og Alþjóðasambandi

kommúnista. Hið síðarnefnda er all-miklu stærra og út-

118