JÓN ÚR VÖR ÞRJÚ KVÆÐI. AMSTUR Eftir dagsins ys og þvarg, erfiði og barnagarg, að loknu dagsins amstri, önn, við eldhússtörf, við hversdagsstörf, er loksins hvíld um byggð og borg. Og börnin sofa. Þögn og kyrrð er komin á í kofa þessa verkamanns, og konu hans, sem kvæðið mitt er um. Og það er hljótt og þögul nótt. Um stutta stund frá stríði dags nú falla í blund hin þreyttu hjón, og gista svefnsins glæstu lönd og gleyma heimsins sorg. 122