En þá berst hljóð úr horni org ... Þau hrökkva upp og mjúkri mund fer móðirin um barnsins hönd. En pabbinn argur um það spyr, (og úrillur sér byltir við) hvort hann aldrei fái frið ... Og fellur enn í fasta svefn og hrýtur hærra en fyr. Og enn er nótt, og enn er hljótt um stutta stund; og engin org. Er dagur skín um byggð og borg, fer bóndinn út, og hún á kreik, og byrjar dagsins amstur, önn, við eldhússstörf, við hversdagsstörf. Svo vakna börnin, eitt og eitt, og enn hefst stríð og orrahríð við óþæg börn og ærslagjörn, sem eru á rápi út og inn og alltaf sami hávaðinn: Hróp og köll og hlátrasköll. Þó heyrast sjaldan æðruorð, hún eldar mat og ber á borð og bætir föt og stoppar göt. 123