Og gangi þetta ei greitt og vel, þau geta orðið ergileg og óánægð, og sitthvað sagt, er særi hitt á einhvern veg. Og svona er þeirra æfi öll: alltaf sama gleði og sorg, og sömu störf og sama nudd og sömu barnaorg. TOR. Vorið gægist gegnum rakan svörðinn, í giljum þó að enn sé fönn og klaki. Eg finn, af tómri frjósemd angar jörðin og fagnar hverju barns síns handartaki, sem vinnur henni og hjálpar til að skapa. Og túnin verða græn í kringum kotin, og kartöflurnar spíra inn' í trogum. Því vorsins áhrif ná í skúmaskotin, þær skjóta sínum öngum móti ljósi. Og þá er bezt að sá og setja niður. Því starfsins löngun ólgar þeim í æðum, eem áttu langan, gleðisnauðan vetur. Og vorsins blær í sólskinsskap þá setur, er sífellt báru kvíða í þreyttu hjarta. Hann vekur þeirra von á ný til bjargar. 125
Beinir tenglar