GUNNSA GAMLA. Ég veit, að hún Gunnsa gamla grætur marga stund. Friggi hennar fórst í sjóinn í fyrra við Hafnarsund. Hann var hennar elli-yndi, hið eina, sem lífið gaf. Munaðarleysinginn litli, sem lengst af hjá henni svaf. Nú stendur hún alein uppi, orðin gömul og þreytt. Brest' hana björg í pottinn, þá borðar hún ekki neitt. Hrukkótt og herðalotin, hugsandi um lífsins mein, situr hún samt og prjónar í sífellu þögul og ein Frigga saknar hún sárast, en samt þó harminn ber í hljóði, hún Gunnsa ganila, og grætur þá enginn sér. 126