Rauðir pennar

						Naust lágu úti við sjó. NiSur af bænum var dálitil vik,

aSdjúp meS mjúkri sandfjöru, þar var gott aS lenda og

þar skoluðu öldurnar oft upp rekaviS og auk þess alls-

konar skrítnum skeljum og kufungum. Naustafjaran

skemmdi aldrei neitt, hversu viSkvæmt og brothætt sem

þaS var.

Einu sinni rak þar lik af útlendum sjómanni, sem far-

ízt hafSi af togara úti á firSinum, þaS var fært til kirkju

-og grafið i vígSri mold, og Rannveig í Naustum leit síSan

alltaf eftir leiSinu.

ÞaS var sagt, aS í fornöld hefSi veriS skipalægi og upp-

sátur í Naustum, og á höfSanum viS víkina norSanverSa

var hár fornmannahaugur, sem sást aS langar leiSir. Þar

átti aS vera leyndur f jársjóSur úr forneskju, en enginn

þorSi aS grafa eftir honum, þvi þá átti Naustabærinn aS

brenna, og þaS var óheillamerki aS ganga í berhögg viS

gömul munnmæli. —                                         ,

Hallur gamli í Naustum renndi byttuskelinni sinni aS

landi hráslagakaldan morgun i júníbyrjun. 1 lendingunni

var dálítiS kvikugjálfur, byttan ruggaSi sitt á hvaS, en

Hallur var enginn viSvaningur, hann sætti lagi meSan

aldan féll út, stökk ofan í f jöruborSiS, kippti í fariS og

smámjakaSi því upp úr flæSarmálinu, síðan sótti hann

nokkur hvalbeinsrif og raSaSi i fjöruna framan viS fariS,

þaS rann betur eftir þeim en samt veitti honum erfitt aS

setja einn, honum vannst þaS meira af lagi og gömlum

vana en kröftum. Loks hafSi hann komiS byttunni upp á

grastorfuna ofan viS fjöruna, þar var henni óhætt. —

Hallur varp mæðinni og þurrkaSi svitann af enni sér meS

rifnum tóbaksklút, hallaSi sér aS borSstokknum og starði

sljóum augum út á víkina.

Andlit hans var dökkt og hrukkótt, tekiS af endalaus-

um barningi viS brim og hríSar, hárið og vangaskeggið

grátt og úfiS, en svipurinn dapur og góðlátlegur. Hann

átti ennþá bágt meS að átta sig á því hann Hallur gamli,

að þetta væri í síðasta sinn, sem hann kippti byttunni sinni

128