Rauðir pennar

						hafði méð höndum, þá var eins og það gerði honum ekkert

til, hann brá sér bara suður i fyrravetur, og það var full-

yrt, að hann hefði fengið uppgjöf á meirihluta af skuldum

sínum.

Naustaheimilið varð ekki fyrir slikri náð. Eitthvað

hefði það nú samt lafað lengur, ef Steini hefði haft

heilsuna.

Snörp vindhviða blés framan af vikinni og lamdi

nokkrum haglkornum i andlitið á Halli gamla. — Hann

ætlaði þá að standa sig með fardagahretið, ekki gat hann

haldið út með að hafa vorið þolanlegt eftir þennan heljar-

vetur, baslið i vetur og matarkaupin handa skepnunum

höfðu þó áreiðanlega komið við fleiri en hann. Mikið, ef

það f æri ekki að losna um suma, þegar f arið yrði að ganga

eftir þeim skuldum. Hann vissi um marga, sem áttu í

bölvuðu basli, en hans ástæður voru ekki betri fyrir það,

— og svo tók hann þetta allt sárast vegna Rannveigar. 011

hans barátta, öll handtök hans á Naustum voru einskis nýt,

og nú stóð hann þarna í nepjunni, svo óendanlega úrræða-

laus, þreyttur og vonsvikinn.

Hann seildist eftir árunum, sem lágu yfir þófturnar í

byttunni, hagræddi þeim betur, eins og hann vildi láta

fara sem bezt um þær, tók upp færið sitt og tvö þorska-

kóð, sem hann hafði dregið, það var ekki að búast við afla

í þessu rytjusjóveðri, hann hafði heldur ekki ýtt fram í

neinni aflavon, heldur fyrir eitthvað annað, sem hann

skildi ekki sjálfur.

Hálfósjálfrátt strauk hann sigghörðum lófanum um

borðstokkinn, mjúkt og varlega eins og menn strjúka koll

á barni, strauk aftur og aftur, en allt i einu kippti hann

að sér hendinni, bar rifna tóbaksklútinn snöggvast að aug-

unum og ræskti sig vandræðalega, svo rölti hann, án þess

að líta um öxl, upp sneiðinginn, sem lá upp frá f jörunni,

með færið sitt og kóðin i hendinni, hokinn i hnjánum,

með lotnar herðar.

130