Rauðir pennar

						Á hlaðinu á Naustum var haldið uppboS á ýmiskonar

búslóð, reiStygjum, reipum og amboSum, ýmiskonar verk-

færum, ílátum stærri og smærri, tveimur fornfálegum

kistum, yfirleitt öllu því, sem ekki má vanta í sveit, en

þarflaust er i kaupstaS. Margt af þessu var gamalt. Á þess-

um bæ höfSu búiS í röð f jórir ættliðir og húsfreyjan reyndi

alltaf aS halda vel viS þvi, sem hún erfSi úr gamla búinu,

nú varð aS losa sig við allt, sem mögulega mátti án vera,

þaS gat ekki mikiS komizt fyrir í einni stofukytru. Líka

var boSiS upp far og veiSarfæri og lítiS eitt af trjávið.

Skepnurnar voru ekki margar, þeim átti að farga að

hausti eða selja utan uppboðs. — Þetta var ákaflega litil-

f jörlegt uppboð, og ekki aðrir komnir en hreppstjóri sveit-

arinnar og f jórir rosknir bændur úr nágrenninu. Kalsinn

i veðrinu gerði líka sitt til að setja ömurlegan blæ á þenn-

an litla hóp.

En inni ráfaði Rannveig húsfreyja eirðarlaus milli eld-

hússins og stofunnar, þar sem sonur hennar lá veikur.

Hamarshögg hreppstjórans gáfu henni engin grið. Það var

skrítin venja að slá með hamri, þegar boðið var upp, þó

var hitt einkennilegra, að hún var of t búin að heyra þessi

högg í huganum og það hafði haldið fyrir henni vöku,

nú heyrði hún þau i raun og veru. Hún hafði setið inni

með prjónana sína dálitla stund, en allt í einu rauk hún

upp úr sætinu og fleygði prjónunum frá sér. Kaffivatnið

var liklega farið að sjóða, og hún varð þó að vera sú mann-

eskja að renna á handa gestunum.

„Máttu ekki vera lengur inni, mamma?" Hún gekk að

rúminu, þessi hálfþrítugi drengur hafði legið rúmfastur

öðru hvoru i hálft annaS ár. Hann lá á bakiS, fölur og

]>reytulegur, grár köttur svaf viS fætur hans, viS höfSa-

lagiS lágu á víS og dreif nokkur hef ti af „Samtíðinni", sem

hann var búinn að marglesa. Lífsleiðinn var ömurlega fast

mótaður í ungt andlit hans.

„Kannske við hefðum haft nóga peninga núna. Ef þú

hefðir lofað mér að grafa i fornmannahauginn, þá hefð-

131