Rauðir pennar

						lím við ekki þurft að hlusta á þessi andstyggilegu hainars-

högg."

: „Vitleysa er i þér drengur." „Víst er það vitleysa," sagði

llann, „en það kemur stundum yfir mann að langa svo ó-

stjórnlega til að eiga peninga, eins og allt væri undir því

komið.

Að hugsa sér þegar læknirinn sagði, að ég myndi verða

albata, ef ég kæmist strax til sérfræðings í Reykjavik. Það

er ekki vitlaust að segja svona við mig og mína Iíka. Hefðu

þetta verið berklar en ekki taugagigt. Ég hefi oft óskað að

ég væri berklaveikur, þá hefði ég fengið hjálp til að leíta

mér lækninga."

„Segðu þetta ekki Steini minn, guð hjálpar öllum, sem

Ireysta honum, en það verður hvað eina að biða síhs tíma."

Ungi maðurinn svaraði engu, og að þessu sinni láðist móð-

ur hans að ávíta hann fyrir héðsbrosið, sem leið um varir

hans.

Hún hraðaði sér fram í eldhúsið og fór að sýsla við

kaffið, en það gekk seint og snúningasamt fyrir henni,

sjónin var farin að tapa næmleik sinum og hendurnar

ekki Iausar við riðu. I þetta sinn var hún venju fremur

skjálfhent, það var eitthvert óeðlilegt fum í fasi þessarar

konu, sém var orðlögð fyrir stillingu. Hún hugsaði um

drenginn sinn. Hann hafði alltaf verið óhraustur frá þvi

hann var lítill, en kappsamur og ósérhlífinn og kvartaði

aldrei fyrr en í fulla hnefana. Nú óttaðist hún að vanheilsa

hans kynni að stafa af ofmikilli vinnu í uppvextinum. Það

var voðalegt að vita hann þjást og geta ekki leitað honum

þeirrar Iækningar, sem ef til vill var fáanleg. Marga nótt

hafði hún vakað hjá honum, vakað og beðið, en hvað gat

hún gert fyrir hann? Hvaða ráð hafði hún, þegar þau gátu

varla veitt sér brýnustu. lífsnauðsynjar. Þegar svona veik-

indi bar að höndum, var ekki nema um tvennt að velja

fyrir fátæklingana, að fara á mis við alla gagnlega hjálp,

eða leita á náðir sveitarinnar. Og það gat hún ekki, ekki

hér þar sem allir þekktu hana, ekki á meðan hún var

132