Rauðir pennar

						hamingjusamt ár, svo drukknaði Unnsteinn, fyrri mað-

urinn hennar fyrir augunum á henni í ofviðri, frammi á

víkinni. En ekki einu sinni það, gat slitið ræturnar, sem

bundu hana við þennan stað. Hún stofnaði heimili á ný,

áfram þrotlaus vinna, strið og amstur, meiri og meiri

fátækt með hverju ári sem leið. Og þó var sársaukinn

svona nístandi, þegar hún hugsaði um hurtförina; henni

fannst sem hún myndi ekki þekkja sjálfa sig framar.

Hún heyrði rödd Halls í útidyrunum: „Gerið þið svo

vel að koma inn, kaffið bíður". —

Þá var þessu lokið.

Skóhljóð gestanna barst til stofunnar. Rannveig tók

bakkann og könnuna og bar inn. Hún tók á öllu sínu

þreki til að vera róleg og bera höfuðið hátt. Þeir skyldu

ekki þurfa að aumkva gömlu konuna á Naustum. Þeir

höfðu víst nóg með að vorkenna Halli.

Meðan gestirnir drukku, tyllti hún sér á rúmstokkinn

hjá Steina og greip prjónana sína. — Samtalið gekk

slitrótt. Hreppstjórinn, sem nýlega var fluttur i sveitina

var þurrlegur og fár, hann var af merkum ættum, og þótti

líklega ekki hæfa virðingu sinni að bjóða upp gamalt

skran á kotbæ og drekka úr þrælapari. Honum hefir lík-

lega verið liðugra um málbeinið i kveðjusamsæti læknis-

hjónanna um daginn, hugsaði Rannveig. Hinir voru

gamlir nágrannar og yfir þeim var einhver hátiðleiki,

næstum eins og þeir væru viðstaddir útför gömlu hjón-

anna. Veðráttan var eina umræðuefnið, harðindin í vet-

ur, vorbatinn og hretið, sem nú var að skella á. Enginn

minntist á það, sem allir hugsuðu, að þetta var alvarleg

skilnaðarstund. — Þessum veðurteknu bændum var

annað tamara en að halda skálaræður. Viðdvölin var líka

stutt, hreppstjórinn þurfti að flýta sér og hinir fylgdust

með honum. Hallur fylgdi gestunum til dyra. Rannveig

heyrði þá bjóða honum hjálp sina, þegar hann færi að

flytja.

Mæðginin  voru  tvö   ein inni í tómlegri, kaldri stofu,

134