Rauðir pennar

						hvort með sinn vanmátt. ÍJti var að hvessa, i vesturglugg-

anum var laus rúða, sem hrykkti í við hverja vindhviðu.

— Ungi maðurinn var farinn að blaða i hefti af „Sam-

tíðinni", án þess að lesa eitt orð. I andlitsdráttum hans

var þjáning, en hann beit saman tönnunum og þagði. —

Móðirin strauk bliðlega yfir enni hans.

Hallur kom inn, settist við borðið og fékk sér mola-

sopa í einn gestabollann. — „Jæja, þá er þetta búið, Rann-

veig mín," sagði hann upp úr þurru. „Já, sagði hún og fór

að telja á prjónunum sinum. „Það verður ekki stór upp-

hæð, sem maður fær fyrir þetta," sagði hann. Ætli það

verði mikið meira en fyrir flutningnum. Það var boðið í

byttuna fyrir Jón á Fit, og hún fór á áttatíu krónur. Hún

verður honum þó ekki bráðónýt, minnsta kosti ekki við

rauðmagann á vorin." „Það er líklegt." „Það hefðu komið

fleiri, ef veðrið hefði verið skárra. Þeir gerðu það mest af

góðmennsku sinni að koma, svo þetta kæmist af fyrir far-

dagana." — „Jæja." Það varð löng þögn. Svo sagði Hallur

lágt, eins og við sjálfan sig: „Hvað ætli verði þá úr mér

þarna, þegar ég þarf að vera mér út um vinnu?"

Þá leit Rannveig i Naustum upp. „0, þú hefir þig sjálf-

sagt áfram þar eins og hér," sagði hún. Þvi svaraði hann

engu, en stóð seinlega á fætur, niáði i húfuna sína og fór

út, — það var vissara að lita eftir yngstu lömbunum, ef

það skyldi snjóa í nótt.

Rannveig horfði á eftir honum, og á þeirri stund kenndi

hún ákafrar samúðar með þessum lotlega manni, sem hún

haf ði eiginlega aldrei elskað en gif tist til þess að geta búið

áfram í Naustum. Kannske var hann ólánsamari en hún.

En hún gat ekkert sagt honum til hughreystingar.

Stormurinn hélt áfram að þjóta og það dimmdi í lofti,

þétt haglél skall á rúðunum, miskunnarlaust eins og örlög

smælingjanna.

135