Rauðir pennar

						matvælum. Þegar atvinnurekendurnir geta ekki selt vörur

sínar með hagnaði, brenna þeir þær eða varpa þeim í sjó-

inn og þiggja síðan verðlaun af hinu opinbera fyrir að

takmarka framleiðsluna. Þegar hungrandi fjöldinn gerir

kröfu um vinnu og brauð, er honum svarað, að hann geti

hvorugt fengið. Geri hann sig ekki ánægðan með svarið,

er það endurtekið með vélbyssum og táragasi, og láti hann

sér enn ekki segjast, er hann sviptur öllum ihlutunarrétti

um afkomu sína, en foringjar hans lokaðir inni í fanga-

búðum eða gerðir endanlega hættulausir með hengingar-

ól og öxi. En allar þessar þjóðhollu ráðstafanir eru engan-

veginn fullnægjandi frá sjónarmiði atvinnurekendanna.

Salan á vörum þeirra er enn ónóg; þeir verða að vinna

nýja markaði. Fyrir 20 árum fórnuðu þeir 12 miljónum

mannslífa til að vinna nýja markaði, og þeir sem afskipt-

ir urðu þá, eru þegar byrjaðir á ný að myrða saklaust

fólk sér til fjár og eru í þann veginn að hleypa af stað

nýju alheimsblóðbaði í sama augnamiði, miklu stórkost-

legra en hinu fyrra. Allar þessar ógnir stafa af séreign

framleiðslutækjanna. Þeir sem vilja viðhalda því skipu-

lagi, leggja um leið blessun sína á allar þessar ógnir.

Lítið á reynsluna. Fyrir nítján árum voru Sovétríkin

stofnuð. Þjóðin hungraði, landið var fátækt að fram-

leiðslutækjum. í þrjú ár óðu um það erlendir og innlend-

ir óvinaherir, brenndu, drápu, skemmdu. Þó eru Sovét-

ríkin nú blómlegasta land heimsins. í Sovétrikjunum

fleygir áfram velmegun og menningu. Þar er fullkomn-

asta lýðræði í heimi. Reynslan hefir þegar sannað, að

kommúnisminn er það, sem koma skal.

Fólkið í landinu hlustar á málflutning þessara tveggja

stefna. Tvær ólíkar raddir. Önnur er voldug, nær út á

yztu annes, hefir sannfæringarmátt hins sterka. Hin er

veik, slitrótt, of heillandi til að vera sannfærandi. Fólkið

hlustar. Hverju á það að trúa? Hvað segja hinir hlutlausu

menntamenn?

Menntamennirnir — þeir sem taka hlutverk sitt alvar-

138