Rauðir pennar

						veldið. Það er full ástæða til að óttast áform Bretlands.

Það hefir áður lagt undir sig lönd með fjármálavaldinu

einu saman, og því mun ekki verða skotaskuld úr þvi, að

leika sama leikinn gagnvart íslandi, ef ekki er leitað gagn-

ráðstafana í tíma.

Þó er hættan jafnvel ennþá meiri annars staðarfrá.Það

er orðið augljóst, að Hitler-Þýzkaland telur Island innan

áhuga^væða sinna.Það beitirnákvæmlega sömuaðferðum

í viðskiptapólitík sinni gagnvart Islandi og þeim löndum,

er það gerir sér far um að ná tangarhaldi á. Þessi hætta

er því geigvænlegri, að Þýzkaland hefir áþreifanlega sýnt

það undanfarið, að það virðir að vettugi alþjóðalög og

reglur, það brýtur gerða samninga, það undirbýr og styð-

ur vopnaðar fasistauppreisnir, rekur í rauninni algerða

stigamennsku í utanrikismálum.

Einföldustu staðreyndirnar eru kunnar, en klíka fjár-

plógsmannanna, sem mestu ræður á sviði utanríkismál-

anna, heldur áfram að leyna því sem leynt verður. Hún

gerir hvern leynisamninginn af öðrum við erlend

ríki, samninga, sem engin ástæða er til að leyna

fyrir þá sök, að þeir fela i sér sérstakar ívilnanir

fjTÍr Island, heldur miklu fremur af því, að þeir eru

óverjandi frá íslenzku sjónarmiði. Það virðist vera

kominn tími til að athuga, hvaða hagsmuni þeir menn

eru að verja, sem hafa áhrif á íslenzk utanrikismál.

Eru það hagsmunir íslenzku þjóðarinnar, eða eru það

kannske sérhagsmunir þeirra sjálfra eða jafnvel erlendra

auðfyrirtækja og ríkja? Þetta er alvarleg spurning, en

hún er réttmæt. Það er vitað um nokkra af þessum mönn-

um, að þeir eru umboðsmenn erlendra auðhringa á Is-

landi, aðrir eru stóratvinnurekendur og eiga þar af leið-

andi mikilla sérhagsmuna að gæta. Slíkir sérhagsmunir

hafa komið fram í íslenzkum milliríkjasamningum. Þess-

ir menn bera ábyrgðina á því, að sjálfstæði landsins er í

hættu. Þeir hafa leynt þjóðina þessari hættu, meðan þeir

gátu, og þeir halda áfram að fara með utanrikismálin

142