Rauðir pennar

						það 2% sh. fyrir nóttina. Bað ég þá að lofa mér að sjá

herbergi það, sem ég gæti fengið og sýndi hann mér það.

Það var uppi a lofti, stórt og skuggalegt. Hvorki var það

sérlega hreint né loftgott, en sama vill brenna við á fínni

og dýrari stöðum í Hull. Ég spurði, hvort ég gæti fengið

hreint í rúmið og hvort ég gæti læst hurðinni að herberg-

inu. Hann lofaði hvortveggju og settist ég svo þarna að

og fór ekki lengra.

Ég fékk hreint rúm, eins og mér hafði verið lofað, en

með lykilinn að herberginu gekk allt ver; hann fannst

hvergi. Sagði húsráðandi mér að lokum, að ég yrði að láta

borð og stóla fyrir hurðina, ef ég væri hrædd um, að

komið væri inn mér að óvörum, annars skyldi hann á-

byrgjast mér, að það yrði ekki gert. Stóð hann við það

loforð, því ég varð aldrei fyrir neinu ónæði í húsi hans,

og mætti aldrei öðru en hinni stökustu kurteisi og vin-

semd og tillitssemi á hæsta stigi frá sjálfum honum, þjón-

ustustúlkum hans, leigjendum og gestum. Dvaldi ég nú

þarna næstu þrjá daga og borðaði þar allar máltiðir, auk

þess var húsráðandi sífellt að bjóða mér te eða kaffi.

Sagði ég honum frá upphafi, hvernig ástatt væri fyrir

mér og hver peningaráð mín væru. Reikningurinn, sem

hann færði mér yfir allt það, sem ég hafði notið í þessa

þrjá daga, hljóðaði upp á 11 sh., var reikningur sá sjálf-

sagt saminn með það fyrir augum, að láta peninga mína

endast.

Seinna fékk ég að vila, að verkamannafélag í Hull átti

hús það, sem ég dvaldi i og hafði þar fundi sína. Var þar

stór fundarsalur. Húsráðandi stóð framarlega í verka-

mannahreyfingunni og hafði áður verið fyrirlesari hjá

félaginu, en rak nú veitingahús þetta fyrir eigin reikning.

Sagði hann mér, að hann væri nú genginn yfir til „the

united front" (samfylkingar). Hafði hann miklar áhyggj-

ur út af ástandinu á Spáni, og fylgdist með áfergju með

fregnum þaðan í útvarpi og blöðum. Taldi hann barizt

þar um lýðræði og menningu hins vestræna heims, og

150