Rauðir pennar

						var allt annað en þeirrar skoðunar, að Englendingar ættú

að sitja hjá, á hverju sem gengi. Eftir þennan útúrdúr

held ég nú áfram ferðasögu minni.

Heldur var mér þungt i skapi fyrsta kvöldið í húsi þessu.

Fannst mér ég ein og yfirgefin, en sérstaklega þráði ég

þó íslenzkt fjallaloft og vatn úr Gvendarbrunnum. Vin-

gjarnleg þjónustustúlka kom inn til mín, spurði, hvort

hún gæti ekkert fyrir mig gert og taldi mig loksins á að

þiggja bolla af heitri mjólk. Hún sagði, að ég mætti trúa

þvi að þau vildu öll gera fyrir mig, það sem hægt væri,

og hún héldi að mig þyrfti ekki að iðra þess, að ég hefði

setzt að hjá þeim. Hafði stúlkan hin beztu áhrif á mig,

enda er það ótrúlegt, hverju vingjarnlegt viðmót getur

stundum áorkað; komst ég nú að þeirri niðurstöðu, að

þrír dagar og þrjár nætur mundu þó hljóta að líða ein-

hverntíma.

Ég háttaði nú og slökkti ljósið, en ekki gat ég sofnað að

svo stöddu. Lá ég æðilengi vakandi og heyrði klukku í

f jarska slá 12. Þá var allt i einu byrjað að berja utan hús-

ið. Fannst mér ekkert undarlegt við það í fyrstu, því ég

hélt, að það væri næturgestur, sem kæmi svona seint.

Húsið var þó ekki strax opnað, og urðu höggin sífellt

hærri og ákveðnari, svo mér fór ekki að verða um sel,

hélt að einhver óþjóðalýður væri að brjótast inn. Loksins

heyrði ég, að húsið var opnað, og síðan mannamál og um-

gang um allt húsið, en ekki var þó komið inn til mín, og

að stundu liðinni hljóðnaði alit aftur. Húsráðandi sagði

mér næsta morgun, að þetta hefði verið lögreglan, hefði

hún verið að leita að morðingja, og hefði þessa sömu nótt

verið leitað í öllum gistihúsum um allt England. Sagðist

hann hafa beðið um, að ég væri ekki ónáðuð, og hefðu

lögreglumennirnir trúað sér til þess, að óþarfi myndi að

leita í herbergi mínu. Las ég daglega i blöðunum um

morðmál það, sem hér var um að ræða, var morðinginn

ófundinn, þegar ég fór frá Englandi.

Á þriðjudagsmorgun var glaða sólskin, þó ekki næði

151