Rauðir pennar

						gæti sagt mér. Hann hristi höfuðið og kvaðst ekki lesa í

lófa, en ef komið væri með spil, þá skyldi hann segja mér,

hvað ég væri að hugsa um, en það kostaði það, að ég yrði

að segja sér satt. Lofaði ég því og voru nú sótt spil. Lét

hann mig draga þrjú spil og sagði mér að hugsa jafnframt

svo fast sem ég gæti um eitthvað ákveðið. Gerði ég þetta

og hugsaði um mál, sem ég hafði verið að hugsa um sama

daginn, hafði ég skrifað langt bréf í sambandi við það

þennan dag. Kom maðurinn með þetta allt saman, sömu-

leiðis með bréfið og sagði mér innihald þess; gaf hann

mér jafnvel mjög viturlegt ráð i sambandi við mál þetta.

Mér fór að þykja maður þessi næsta einkennilegur, enda

bar allt tal hans vott um það andans; djúpsæi, að mig rak

hvað ef tir annað í rogastanz. Talaði ég lengi við hann um

kvöldið og hafði af þvi mikla ánægju. Þegar ég seinna

minntist á hann við húsráðanda, sagði hann það rétt vera,

að hann væri i raun réttri merkilegur hæfileikamaður,

en vinið væri hans mikla böl.

Næsta dag, miðvikudag. sá ég ekki þennan vin minn.

Sagði húsráðandi mér það kvöld, þegar ég spurði hann

um hann, að nú hefði hann drukkið sig fullan, og hefði

hann ekki komið inn allan daginn, af því að hann vildi

ekld láta mig sjá sig i þessu ástandi. Á fimmtudagsmorgun

sá ég honum bregða fyrir úti á götu, en hann leit undan

og flýtti sér burtu, þegar hann sá mig. Síðari hluta sama

dags, stuttu áður en ég fór um borð í Dettifoss, kom ég

inn í eldhúsið. Þar sat hann þá úti i horni og sneri sér

strax undan, þegar ég kom inn. Hann var nú litið drukk-

inn, en niðurdregjnn og timbraður. Ég dró stól til hans,

settist hjá honum og fór að tala við hann. Hann svaraði

fáu fyrst, en allt í einu snýr hann sér að mér, hvessir á

mig augun og segir, nærri því hranalega: „Hvað hugsið

þér um mig?" Ég horfði i augu hans á móti og sagði:

„Ég held að þér séuð prúðmenni." „Af hverju segið þér

þetta?" sagði hann. „Af þvi að þér hagið yður eins og

prúðmenni drukkinn, hvað þá ódrukkinn", svaraði ég.

153