Rauðir pennar

						leiksýningunni afstaðinni fór ég með honum inn á greíða-

söluhús og lofaði honum að kaupa ofurlitla hressingu

handa okkur, hann var sæll og glaður oins og aðeins

óspillt barnssál getur verið, hvort sem hún býr i ungum

eða gömlum líkama.

Á fimmtudagskvöld sigldi Dettifoss svo af stað til ís-

lands, og ég kvaddi alla þessa nýju, ágætu vini mina með

þakklátum huga.

Siðan ég kom heim, hefi ég stundum verið að hugsa

um þetta ævintýri mitt og um fleiri atvik, sem fyrir mig

komu i utanför minni, þar sem litt þekkt útlent fólk lét

mér i té hina einstökustu greiðvikni og gestrisni, og miðl-

aði mér og öðrum útlendingum af þvi litla, sem það

hafði, eins og það væri sjálfsagður hlutur. Mér finnst

það dálitið einkennilegt, að hið einasta tómlæti, sem ég

mætti í ferðinni, þegar mér lá á liðsinni annarra, var

frá mínum eigin löndum. Áður var það svo, að ef maður

hitli landa erlendis, þá var sjálfsagt að gera allt fyrir

þá, sem hægt var, en ég hefi ýmislegt fyrir mér i því, að

þetta muni mjög breytt orðið, bæði að þvi er snertir Is-

lendinga og aðrar þjóðir.

Er það ekki svo, að heimurinn sé að dragast saman

í eina heild, þar sem landamæri og þjóðerni hafa ekki

sömu þýðingu og áður var, að þeir einir séu bræður, sem

af tilviljun hafa fæðzt innan einhverra ákveðinna tak-

marka landa eða þjóðflokka? I þess stað er stöðugt að

verða sterkari samtilfinning þeirra, sem i raun rétlri

hafa ekki átt neitt land eða þjóð, af þvi að þeim hefir

verið neitað um réttinn til að fullnægja hinum frum-

stæðustu kröfum lifsins, og hafa aðeins fengið að lifa til

að þræla. Þetta fólk er nú að taka höndum saman um

allan heim til varnar rétti sínum til lifsins, og ég hygg

að það hafi tilhneigingu til að telja landa sinn og bróður

hvern þann, sem er nauðulega staddur eða ofbeldi beitt-

155