ur. Er það ef til vill land framtiðarinnar, sem hér hillir undir i fjarska, i gegn um alla þá óstjórn og skelfingar, sem heimurinn á nú við að húa? Slikt fólk, sem ég kynnt- ist i sumar, gefur manni von um, að svo kunni að vera. OLAV ANKROST SEALDAÞANKAR. Bíddu við, skáld, þú, sem skrumar af harmi, hvað átt þú af þjáningu i eigin barmi? Þú vefur þig Ijóðgrátsins lánaða hjúp og heldur þig botnkafa harmanna djúp. Vit, skáld, þá, sem grætur með glotti leyndu, að s umir þann v eruleik s jálfir r e y ndu. Magnús Ásgeirsso-n þýddi. 156