Rauðir pennar

						Svo megi hinn ágæti  borgari furður hér finna:

fjöll  eins  og hófspor,  eimgos, sem  bergrifa spýr,

gljúfur og fossa og hornbjargsins  háu

höll, þar sem sjófuglinn býr.

Og höfundur sá, er vill kynna sér kjör manna og háttut

kirkjustað  biskups, sem  troðið í poka  var,

laug mikils sagnfræðings,  klettaey  kappans,

sem  kvíða í  myrkrinu  bar.

Og munið hinn seka, er fákur hans féll og hann mælti:

„Fögur er hlíðin, og aftur um kyrt ég sezt",

konuna gömlu, sem vitnaði: „Eg var þeim

verst, er ég unni mest".

Því  Evrópa  er fjarri,  og einnig  þá  raunveruleikinn.

Við  öræfa-  og söguhefð landsins  þeir kaupa sér  dvöl,

sem dreymir sitt líf vera í óþökk, til einskis,

og andlitin fölu, sem  böl

of heitra  tálkossa  tærði,  á  þess   öræfum  laugast.

En tekst það?  Því Heimur og Nútími og Lygi eru sterk.

Og hin  örmjóa  brú  yfir  beljandi  ána

og bærinn í fjallsins kverk

eru eðlileg virki og herstöðvar héraðarígsins,

sem  hollustu þegnsins bindur við  merkjastein.

Og í bóndanum  þarna, sem  berst á  hesti

út bakkans vallgrónu hlein,

sig þumlungar líka blóðið á bugðóttum leiðum

og biður um svör, eins og þitt: Finnst ei trúnaður neinn?

6, hvað dvelur réttlætið?  Hver er gegn mér?

Ó, hví er ég stöðugt einn?

158