Svo kynnum þá heiminum eyna, hans eltandi skugga, með oflæti í búningi og versnandi fisksölukjör. í afdal hvín jazzinn, og æskunnar fegurð fær alþjóðlegt filmbros á vör. Því hvergi á vor samtími vé þau, sem allir unna. Vor æska ekki neina staðhelgi, verndaðan reit. Og fyrirheitið um ævintýraeyna er eingöngu fyrirheit. Tár falla í allar elfur og ekillinn setur aftur upp glófa og bíl sinn á vegleysur knýr í æðandi blindhríð, og emjandi skáldið aftur að list sinni flýr. Magnús Ásgeirsson íslenzkaði. 159